همچو آیینه تحیر سفرم
همچو آیینه تحیر سفرم
صاحب خانهام و در به درم
ҳамачу оина таҳир сафарм
соҳаб хона-ам ва дар ба дарм
از بهار و چمنم هیچ مپرس
به خیال تو که من بیخبرم
аз бҳор ва чаманам ҳич мапарс
ба хаёл ту ки ман бихабарм
یاد چشم تو جنونها دارد
هرکجایم به جهان دگرم
йод чашм ту ҷанунаҳо дорад
ҳаракаҷойам ба ҷаҳон дагарм
شعلهام تا نشود خاکستر
آرمیدن نکشد زیر پرم
шаъала-ам то нашуд хокастар
ормидан накашад зир парм
زبن جنونزار هوس آبله وار
چشم پوشیدهام و میگذرم
забан ҷануназор ҳус обала вор
чашм пушида-ам ва мӣ-газарм
این چمن عبرت گلچینی داشت
چید دامن ز تبسم سحرم
ин чаман ъабарт-галачини дошт
чид доман з табасам саҳарм
احتیاجم در اظهار نزد
خشکی لب نپسندید ترم
аҳатиоҷам дар азаҳор назд
хашаки лаб напасандид тарм
فقرم از ننگ هوسها دور است
بیضه نشکستکلاهی به سرم
фақарм аз нанг ҳусаҳо дур аст
биза нашакаст-калоҳи ба сарам
شور بیکاریام آفاق گرفت
بهله زد دست تهی بر کمرم
шур бикори-ам офоқ гарфат
баҳала зд даст таҳи бар камарм
دل ز تشویش جسد میبالد
صدف آبله دارد گهرم
дил з ташавайаш ҷасад мӣ-болд
садаф обала дорад гаҳарм
جنس آتشکده بیداغی نیست
مفت آهی که ندارد جگرم
ҷанас оташакада бидоғи нест
мафт оҳи-ки надорад ҷагарм
ره نبردم به در از کوچهٔ دل
تک و پوی نفس شیشهگرم
ра набардам ба дар аз куча дил
так ва павай нафас шиша-гарм
انفعال آینهپرداز من است
عرقی میکنم و مینگرم
анафаъол оина-пардоз ман аст
ъарақи мӣ-канам ва мӣ-нгарм
من نه زان گمشدگانم بیدل
که رسد باد به گرد اثرم
ман на зон гамашадагонам бидел
ки расад бод ба-гард асарм
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.