گل / بهار

1

یک غنچهٔ بیدار ندارد چمن دهر / شاخ‌گل این باغ سراسر رگ خوابست

2

ریشهٔ باغ حیا غنچه بهار است امروز / زان تبسم‌که لبت‌کاشت نمکدان‌گل‌کرد

3

باغ ما چمن دارد در زمین خاموشی / غنچه باش و گل می‌چین ‌گل به‌خنده می‌ریزد

4

عمری‌ست بهار دل فردوس خیال است / گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

5

دل آرمیده به خون مکش ز فسون رنگ وهوای‌ گل / ستم‌ست غنچهٔ این چمن مژه واکند به صدای‌ گل

6

بهار راحت از پاس نفس گل می‌کند بیدل / به رنگ گل ندارم زین چمن سررشتهٔ بویی

7

بهار عمر باید در خزان‌کردن تماشایش / گل شمعی ‌که ما داریم در چیدن چمن دارد

8

به گلشن گر ز پا افتد غبار راه جولانت / بهار از غنچه و گل بالش و بستر برون آرد

9

از برگ‌گل درین چمن وحشت آبیار / خواهد پری ز طایر رنگ بهار ماند

10

کف دست سوده به یکدگر چمن طراوت بیدلی / که ز صد بهار گل اکتفا به همین دو برگ حنا کند

11

از رگ هر برگ‌گل پیداست مضمون بهار / این چمن درکار دارد دیدهٔ باریک بین

12

سر و برگ عشرت صد چمن به حضور غنچه نمی‌رسد / تو بهار رونق خلد شو ز همان دلی‌که نخسته‌ای

13

رنگ دامن چیدن و بوی گل از خود رفتن‌ست / هر کجا گل می‌کند برگ سفر دارد بهار

14

ای بهار جلوه‌ات را شش جهت دربار گل / بی‌ رخت در دیدهٔ من می‌خلد چون خار گل

15

رنگ حنا زطبع چمن موج می‌زند / شسه‌ست گویی آن گل خودرو به باغ پا

16

چون شمع قانعیم به یک داغ از این چمن / گل بر هزار شاخ نبندد بهار ما

17

چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی / زده است ساغر رنگ و بو به دماغ غنچه بهار ما

18

بهار بیخودی افسوس گل نکرد زمانی / که رنگ رفته چمن پیکری برآورد از ما

19

رنگها داشت بهارِ من و ما لیک چه سود / گل این باغ نخندید به‌ کام دل ما

20

بوی بهار در قفس غنچه دا‌غ شد / از بس‌که تنگ‌ کرد چمن را فغان ما

21

بر غنچه ستم‌ها رفت تا گل چمن‌آرا شد / از گرد شکست دل رنگی‌ست بر‌ این روها

22

چمن ز وصل توام مژده میدهد امروز / بهار تا سر کوی تو یک گل‌انداز است

23

ز غنچه خسبی اوراق گل توان دانست / که جای‌خواب فراغت درین چمن تنگ است

24

غنچهٔ باغ جنون از دل من می‌خندد / داغ چون شبنم گل پنبهٔ مینای من است

25

هر سو چمن‌آرایی نازی‌ست درین باغ / آیینه به این رنگ گل‌افشان‌که شکسته‌ست

26

گر حرف غنچهٔ تو عروج بهار نیست / چندین سحر تبسم گل نردبان کیست

27

تا غنچه دم زند ز شکفتن بهار رفت / تا ناله گل کند ز جرس کاروان گذشت

28

عمری‌ست‌که دررنگ چمن شور شکستی‌ست / کو غنچه‌که‌گل‌گوش شمارد به سرانگشت

29

صبح از دل چاک‌که دراین باغ سخن رفت / کز جوش گل و لاله قیامت به چمن رفت

30

هرکه را با غنچهٔ این باغ‌ کردند آشنا / همچو بوی گل بآه بیکسی پیچید و رفت