برق حسنی در نظر دارم به خود پیچیدهام
برق حسنی در نظر دارم به خود پیچیدهام
جوهر آیینه یعنی موی آتش دیدهام
барақ ҳасани дар назар дорм ба худ пичида-ам
ҷуҳар оина йаъани мавай оташ дида-ам
نادمیدن زین شبستان پاس ناموس حیاست
چون سحر عمریست خود را با نفس دزدیدهام
нодамидан зин шабастон пос номус ҳиост
чун саҳар ъамарист худ ро бо нафас даздида-ам
هرقدر پر میزنم پرواز محو بیخودیست
از کجا یارب عنان رنگ گردانیدهام؟
ҳарақадар пур мӣ-занам паравоз маҳу биходи-ст
аз каҷо йораб ъанон ранг гардонида-ам?
تا ابد میبایدم خط بر شکست دل کشید
در غبار موی چینی چون صدا لغزیدهام
то абд мӣ-бойадам хт бар шакаст дил-кашид
дар ғубор мавай чини чун садо лағазида-ам
جز ندامت چارهٔ دردسر اسباب نیست
صندل انشای کفِ دستِ بههم ساییدهام
ҷуз ндомат чора дардасар асабоб нест
сандал анашой каф даст ба ҳам-сойайда-ам
محو گردد کاش از آیینهام نقش کمال
کز صفا تا جوهرم باقیست، دامن چیدهام
маҳу гардад кош аз оинаам нақш камол
каз сафо то ҷуҳарм боқи-ст, доман чида-ам
صورت پیدایی و پنهانی سازم یکیست
هرکجایم، چون صدا عریانیی پوشیدهام
сурт пидойай ва панаҳони созм йки-ст
ҳаракаҷойам, чун садо ъарионий пушида-ам
زندگی یارب تماشاخانهٔ دیدار کیست؟
گلفروش صد چمن تعبیر خوابی دیدهام
зандаги йораб тамошохона дидор кист?
гул-фаруш сад чаман таъбир хоби дида-ам
غیر را در خلوت تحقیق معنی بار نیست
جز به گوش گل، صدای بوی گل نشنیدهام
ғир ро дар халут таҳақиқ маъани бор нест
ҷуз ба гуш-гул, садой бавай-гул нашанида-ам
صد قیامت رفته باشد تا ز خود یابم خبر
قاصدم، لیک از جهان ناز برگردیدهام
сад қиёмат рафта бошад то з худ йобам хабар
қосадам, лик аз ҷаҳон ноз барагардида-ам
پا به خاکم زن که مژگان غبارم وا شود
گر تو بیدارم نسازی، تا ابد خوابیدهام
по ба хокам зн-ки мажагон ғаборм во шуд
гар ту бидорм насози, то абд хобида-ам
بیدل، از بیدستوپاییهای من غافل مباش
چون ضعیفی، گوشمال گردن بالیدهام
бидел, аз бе-даст-вапойай-ҳой ман ғофал мабош
чун заъифи, гушмол гардан болида-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.