پر افشاندهام با اوج عنقا گفتگو دارد
پر افشاندهام با اوج عنقا گفتگو دارد
غبار رفته از خود با ثریا گفتگو دارد
пур афашонда-ам бо аваҷ ъанқо гафтагу дорад
ғубор рафта аз худ бо сарио гафтагу дорад
زبان سبزه زان خط دلافزا گفتگو دارد
دهان غنچه زان لعل شکرخا گفتگو دارد
забон сабаза зон хт дил-афазо гафтагу дорад
даҳон ғанача-зон лаъал шакархо гафтагу дорад
در آن محفل که حیرت ترجمان راز دل باشد
خموشی دارد اظهاری که گویا گفتگو دارد
дар он маҳафал-ки ҳайрат тараҷамон роз дил бошад
хамуши дорад азаҳори-ки гавайо гафтагу дорад
ندارد کوتهی در هیچ حال افسانهٔ عاشق
فغان گر لب فرو بندد تمنا گفتگو دارد
надорад кутаҳи дар ҳич ҳол афасона ъошақ
фағон-гар лаб фару бандад тамано гафтагу дорад
خروشم درغمت با شور محشرمیزند پهلو
سرشکم بیرخت با جوشدریا گفتگو دارد
харушм дарағамат бо шур маҳашарми-занд паҳалу
сарашакам бе-рахт бо ҷуш-дарё гафтагу дорад
به چشم سرمهآلودت چه جای نسبت نرگس
ز کوریهاست هر کس تا به اینجا گفتگو دارد
ба чашм сарма-олудат ча ҷой насабат нарагас
з куриҳост ҳар кас то ба инҷо гафтагу дорад
تو خواهی شور عالم گو و خواهی اضطراب دل
همان یک معنی شوق اینقدرها گفتگو دارد
ту хоҳи шур олам гу ва хоҳи азатароб дил
ҳамон як маъани шуқ айанқадараҳо гафтагу дорад
برون از ساز وحدت نیست این کثرتنوایی ها
زبان موج هم در کام دریا گفتوگو دارد
барун аз соз ваҳадат нест ин касарт-навойай ҳо
забон мавҷ ҳам дар ком дарё гафт-вагу дорад
ز سر تا پای ساغر یک دهن خمیازه میبینم
ز حرف لعل میگون که مینا گفتگو دارد
з сар то пой соғар як даҳан хамиоза мӣ-бинам
з ҳарф лаъал мигун-ки мино гафтагу дорад
لب شوخی که جوش خضر دارد خط مشکینش
چو آید در تبسم با مسیحا گفتگو دارد
лаб шухи ки ҷуш хазар дорад хт машакинаш
чу ойд дар табасам бо масиҳо гафтагу дорад
ز آهنگ گداز دل مباش ای بیخبر غافل
زبان شمع خاموش است اما گفتگو دارد
з оҳанг гадоз дил мабош эй бихабар ғофал
забон шамъ хомуш аст амо гафтагу дорад
کلاهآرای تسلیمم نمیزیبد غرور از من
سر افتاده با نقش کف پا گفتگو دارد
кало-орой тасалимам нами-зибд ғарур аз ман
сар афтода бо нақш каф по гафтагу дорад
غبار گردش چشمیست سر تا پای ما بیدل
زبان در سرمه گیرد هر که با ما گفتگو دارد
ғубор гардаш чашми-ст сар то пой мо бидел
забон дар сарма гирд ҳар ки бо мо гафтагу дорад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.