لب / تبسم

1

تبسم که به خون بهار تیغ کشید / که خنده بر لب‌گل نیم بسمل افتادست

2

ز افراط هوس ترسم بضاعت گم کنی بیدل / تبسم وقف لب کن گو معاش خنده تنگ افتد

3

به اندک شوخیی بنیاد تمکین‌کنده می‌گردد / حیا تا لب گشود از هم تبسم خنده می‌گردد

4

به جام خندهٔ‌گل مست عشرتی بیدل / نرفته‌ای به خیال تبسم لب‌گور

5

از خجالت در لب‌ گل خنده شبنم می‌شود / با تبسم آشنا گر سازد آن ‌گلفام فم

6

تا تبسم با لب‌ گلشن ‌فریبت آشناست / از خجالت غنچه را پیراهن خوبی قباست

7

غنچهٔ راز ازل نیم تبسم پرداخت / پردهٔ غیر هجوم لب غماز نماند

8

رنگ گل ‌را ترجمان ‌گر غنچه ‌باشد خوش اداست / خنده‌ها چون باده باید از لب مینا زنید

9

تبسم ریز صبحی رفت از گلشن‌ که تا محشر / به هر سو غنچه‌ها لب می‌کند از حسرت بوسش

10

گر تبسم زین ادا چیند بساط غنچه‌اش / می‌درد منقار بلبل خندهٔ سرشار گل

11

دل اگر غنچه صفت بوی نشاطی می‌داشت / صد تبسم ز لب چین جبین می‌کردم

12

سحاب‌ کشت ما صد ره شکافد چشم‌ گریانش / که‌ گندم، یک تبسم با لب خندان شود پیدا

13

تبسم از لب او خط کشید آخر به خون من / نپوشید از نزاکت پردهٔ این لفظ مضمون را

14

کله چه فتنه شکسته‌ای‌ که ز حرف تیغ تبسمت / به سحر رسانده دماغ‌ گل‌ لب زخم خنده‌فروش ما

15

زبان ناله ببستیم زین ادب‌که مباد / تبسم توکشد ننگ لب‌گزیدن ما

16

می‌کشد جلوة لعل تو به‌کیفیت می / آب حسرت ز لب خنده‌فروش مینا

17

همیشه سنگدلان‌اند نامدار طرب / ز خنده نقش نگین را به هم نیاید لب

18

ای لعل یار ضبط تبسم مروت است / تا نشکنی به خنده نمکدان آفتاب

19

یا رب چه سحر کرد تغافل که یار را / در لب‌شکست‌خنده به‌ابرو اشاره سوخت

20

لبی‌که خنده در او خون شود لب میناست / رگی‌که نیش به دل می‌زند رگ سازست

21

نیست هرکس محرم وضع ادبگاه جمال / بر تبسم کرد شوخی خط برون لب نشست

22

دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست / زخمی‌که‌ لب ‌از خنده‌ ندزدید طرب داشت

23

اگر اهل جود وکرامتی بگشاکفی به شکفتنی / که سحر طواف چمن‌کند ز تبسم لب سایلت

24

در لاف حلقه ر‌با مزن به ترانه‌های بیان‌کج / که مباد خنده‌نما شود لب دعویت ز زبان‌ کج

25

تبسم‌ گل زخم جگر نمک دارد / قیامتی است نهان در نقاب خندهٔ صبح

26

گلهای آن تبسم باغ فلک ندارد / صد صبح اگر بخندد یک لب نمک ندارد

27

لب شوخی که جوش خضر دارد خط مشکینش / چو آید در تبسم با مسیحا گفتگو دارد

28

چه شوکت است ادبگاه حسن را که تبسم / ببوسد از لب موج‌گهر دهانش و لرزد

29

زان لب خندان به خاکم آرزوها خفته است / چون سحر خواهد غبار من تبسم زار شد

30

فرصت نازگلم پر بیدماغ رنگ و بوست / خنده بر لب در دکان گلفروشم دید‌ه اند