دلی را که بخشد گداز آرزویش
دلی را که بخشد گداز آرزویش
چو شبنم دهد غوطه در آبرویش
дали ро ки бахашад гадоз оразавайаш
чу шабанам даҳад ғута дар обаравайаш
به جمعیت زلف مشکین بنازم
که از هربن موست حیران رویش
ба ҷамаъит залаф машакин банозм
ки аз ҳарабан муст ҳирон равайаш
چرا دل نبالد در آشفتگیها
که چون تاب زد، دست درتار مویش
чаро дил наболд дар ошафтагиҳо
ки чун тоб зд, даст дартор мавайаш
چنان ناتوانم که بر دوش حسرت
ز خود میروم گر کشد دل به سویش
чанон нотавонам-ки бар душ ҳасарт
з худ мӣ-рум гар кашад дил ба савайаш
توانی به گرد خرامش رسیدن
ز ضبط نفس گر کنی جستجویش
тавони ба гард харомаш рсидан
з забат нафас-гар кани ҷастаҷавайаш
به عاشق ز آلودگیها چه نقصان
که مژگان بود دامن تر وضویش
ба ъошақ з олудагиҳо ча нақасон
ки мажагон буд доман тар вазавайаш
ز تقوا ندیدیم غیر از فسردن
خوشا عالم مستی و های وهویش
з тақаво ндидим ғир аз фасардан
хошо олам масти ва ҳой ваҳавайаш
به میخانهٔ وهم تا چند باشی
حبابی که خندد پری بر سبویش
ба михона ваҳм то чанд боши
ҳабоби-ки хандад пари бар сабавайаш
مشو مایل اعتبارات دنیا
گل شمع اگر دیده باشی مبویش
машу мойал аъатаборот данио
гул шамъ агар дида боши мабавайаш
فلک خواهد از اخترت داغکردن
مجو مغز راحت ز تخمکدویش
фалак хоҳад аз ахтарт доғ-кардан
маҷу мағаз роҳат з тахам-кадавайаш
صبا گرد زلف که افشاند یا رب
که عالم دماغ ختن شد ز بویش
сабо гард залаф-ки афашонд йо раб
ки олам дамоғ хатан шуд з бавайаш
نگه موج خون گشت در چشم بیدل
چه رنگ است یارب گل آرزویش
нга мавҷ хон гашт дар чашм бидел
ча ранг аст йораб гул оразавайаш
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.