زبان / سخن

1

بر زبان راست روان را نرود حرف خطا / خامه ظاهر نکند جز سخن دلکش را

2

دم تیغ است بیدل راه باریک سخن‌سنجی / زبان خامه هم شق دارد از حرف‌آفرینی‌ها

3

هوش‌می‌باید، زبان‌سرمه هم بی‌حرف نیست / با سخن‌فهمان خط مکتوب ناطق می‌شود

4

نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما / یک حرف بیش نیست زبان در دهانِ ما

5

کرد حرف بی‌نشانم عالمی را تر زبان / همچو عنقا آشیانی بسته‌ام در هر زبان

6

قدر سخن بلندکن از مشق خامشی / حرف نگفته معنی الهام داشته‌ست

7

گفتم رموز مطلب هستی بیان‌ کنم / تا بر زبان رسید سخن لب‌ گزید و رفت

8

بعد از این آن به‌ که خاموشی دهد داد سخن / گوهر معنی‌ کسی تا کی زبان‌فرسا کند

9

مزرع اهل سخن شایستهٔ آفات نیست / رشحهٔ معنی نبندد ننگ خشکی بر زبان

10

تا در زبان خامهٔ حیرت بیان شقی است / خالی‌ست در بساط سخن جای ناز من

11

سخن تا در جهان باقی‌ست از معدومی آزادم / زبان گفت‌وگوها، بال پرواز است عنقا را

12

بر شجاعت پیشه ننگ است از تهور دم مزن / حرف جوهر برنیاید از زبان شمشیر را

13

بی‌سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا / زخم دل چندین زبان داده‌ست پیغام مرا

14

زشوخیهای جرم‌خویش می‌ترسم‌که‌در محشر / شکست دل به حرف آرد زبان بیگناهان را

15

دردسر زبان مده از حرف نارسا / از خم برون میار می نارسیده را

16

ز فسانهٔ لب خامش‌ که رسید مژده به‌گوش ما / که‌ سخن‌ گهر شد و زد گره به‌ زبان سکته‌خروش ما

17

سخن غرور جنون اثر، به زبان جرأت ماست تر / مژه بشکنی به ره نظر، پراگردهی به خدنگ ما

18

حرف زلف مسلسلی داریم / کیست فهمد زبان شانهٔ ما

19

زبان در کام پیچیدم‌، وداع گفتگو کردم / سخن را پردهٔ رخصت بود بربستن لب‌ها

20

ختم کردار زبان‌ها بی‌سخن گردیدن است / خامشی چون شمع‌ دارد مهر این طومارها

21

بیدل از جهان سخن بر فنون و هم متن / رو از آن سوی تو و من حرف ناشنیده بیا

22

بی‌خامشی‌گم است سررشتهٔ سخن / بندی زبان به‌کام‌که یابی دهان به لب

23

سیری ز خوان چرخ‌کسی را به‌کام نیست / دارد هلال هم سخن از حرف نان به لب

24

چو گفتگو به میان آمد آشتی برخاست / میان کام و زبان نیز در سخن جنگ است

25

بلل به ناله حرف چمن را مفسراست / یارب زبان نکهت‌گل ترجمان‌کیست

26

هر حرف ‌که آمد به زبان منفعلم ‌کرد / کم جست ازین کیش خدنگی که خطا نیست

27

بر رمز کارگاه سخن پی نبرد‌ایم / تاکی زبان زپرده بگوید دهن تهیست

28

خجلم زننگ حقیقتت ‌که چو حرف بیدل بی‌زبان / به نظر نه‌ای و به گوشها ز فسانه دربه‌دری عبث

29

سخن باشد دلیل زندگی روشن‌خیالان را / غم مردن ندارد شعلهٔ ما تا زبان دارد

30

نگه نظاره‌ کند از حیا نهانش و لرزد / زبان سخن‌ کند از تنگی دهانش و لرزد