جهان / دهر

1

همچو عنقا بی‌نیاز عرض ایجادیم ما / یعنی آن سوی جهان یک عالم آبادیم ما

2

کیفیت توفانکدهٔ‌گریه مپرسید / در هر نم اشکم دو جهان عالم آب است

3

ضرر و نفع جهان است به نسبت ورنه / زهر در عالم خود صاحب تریاک خود است

4

بر شکست توبنای دو جهان موقوف است / گرتو ویران نشوی عالم معموری نیست

5

جهان وهم چه مقدار منفعل تک وپوست / که جستجوکند آنگه به عالم بنگت

6

خواب امنی در جهان بی‌تمیزی داشتم / چشم واکردن سرم در عالم اسباب داد

7

به روی آن جهان جلوه‌، یک عالم نقاب افتد / که چشم خیره‌بینان در خیال آفتاب افتد

8

جهان عالم امکان گرفته وهم تعلق / نبسته پای‌کسی جز همین حناکه ندارد

9

گشاد و بست چشمت عالم‌آراست / جهان پیدا و پنهانی ندارد

10

ترک هستی شد دلیل یک جهان رسوایی‌ام / عالم از خود برون چیدن دکان ناله بود

11

در جهان بی‌نیازی فرق عین و غیر نیست / عمرها شد خالق عالم خلایق می‌شود

12

بر مراد یک جهان دل تا به‌ کی گردد فلک / گر دو عالم جمع سازد کار یک دل می‌شود

13

بر گشاد چشم‌ موقوف‌ است تسخیر جهان / طول و عرض دهر بیش از یک مژه تخمین مگیر

14

عالم همه در چشم من از یأس سیه شد / جز کسوت پایم به بر دهر ندیدم

15

جهان در عالم بیگانگی شد آشنای من / سراب‌ آیینه‌ام گل‌ می‌کند نزدیکی از دورم

16

هستی عشّاق از آیین جهان دیگر است / بسته جز آتش دو عالم بر سمندر سوختن

17

مقیم عالم تسلیم باش و راحت ‌کن / بلند و پست جهان سایه است همواری

18

ز جهان تنزه بی‌خللی چه فسرده عالم دون عملی / تو همان همای نشیمن منزلی سر خود ته بال مگس نکشی

19

چه شگرف دلربایی‌، چه قیامت آشنایی / نه ز ماست عالم تو نه تو از جهان مایی

20

گر نداری ز دهر پایِ گریز / دستی از دامنِ جهان بردار

21

بسکه بیقدری دلیل دستگاه عالم است / چون پر طاووس یک‌عالم نگین‌بی‌خاتم است

22

عروج عالم اقبال زندگی در دست / نفس به عالم دیگر رسد چو آه شود

23

از عالمِ فاش بی‌پرده گشتیم / پنهان نبودن‌، کردیم پیدا

24

موجود نامی است، باقی توهّم / از عالمِ خضر رو تا مسیحا

25

همچو آیینه هزارت چشمِ حیران روبه‌رو / همچو کاکل یک‌جهان جمع‌ِ پریشان در قفا

26

نیست در بنیاد آتش خانهٔ نیرنگ دهر / آنقدر خاکستری کایینه‌ی گیرد جلا

27

آخر سری به عالم نورم کشیدن است / غافل نی‌ام چو سایه ز شبگیر خواب پا

28

جز خاک تیره نیست بنای جهان رنگ / طاووس سوده است به منقار زاغ پا

29

مژگان بسته سیر دو عالم خیال داشت / از شوخی نگه به تماشا زدیم پا

30

جهان نامنفعل‌گل‌کرد، اثر هم موقعی دارد / عرق‌واری به روی‌کس نمی‌شاشد حیا اینجا