بهار عیش امکان رنگ وحشت دیدهای دارد
بهار عیش امکان رنگ وحشت دیدهای دارد
شکفتن چون گل اینجا دامن برچیدهای دارد
бҳор ъиш амакон ранг вҳашт дида-эй дорад
шакафтан чун гул инҷо доман барачида-эй дорад
اگر چون شمع خواهی چارهٔ دردسر هستی
گداز استخوانها صندل ساییده ای دارد
агар чун шамъ хоҳи чора дардасар ҳастӣ
гадоз асатахонаҳо сандал сойайда эй дорад
تو هر مضمون که میخواهد دلت نذر تأمل کن
شکفتن چون گل اینجا دامن برچیدهای دارد
ту ҳар мазмун ки мӣ-хоҳад далат назар томал-кан
шакафтан чун гул инҷо доман барачида-эй дорад
ز اسرار لبش آگه نیام لیک اینقدر دانم
دم تیغ تبسم جوهر بالیدهای دارد
з асарор лабаш ога ни-ам лик айанқадар донам
дам тиғ табасам ҷуҳар болида-эй дорад
قدم فهمیده نه تا از دلیگردی نینگیزی
کف هر خاک این وادی نفس دزدیدهای دارد
қадам фаҳамида на то аз дали-гарди нингизи
каф ҳар хок ин води нафас даздида-эй дорад
ز هستی تا اثر داری چه گفتوگو چه خاموشی
نفس صبح قیامت زیر لب خندیدهای دارد
з ҳастӣ то асар дори ча гафт-вагу ча хомуши
нафас субҳ қиёмат зир лаб хандида-эй дорад
گر از اسباب در رنجی چرا نفکندی از دوشش
تو آدم نیستی آخر فلک هم دیدهای دارد
гар аз асабоб дар ранҷи чаро нафаканди аз душаш
ту одам нисти охар фалак ҳам дида-эй дорад
خزانفرسا مباد اندیشهٔ اهل وفا یارب
که این گلزار رنگ گرد دل گردیدهای دارد
хазон-фарсо мабод андиша аҳал вафо йораб
ки ин галазор ранг гард дил гардида-эй дорад
ز عالم چشم اگر بستی به منزل گاه راحت رو
نگه در لغزش مژگان ره خوابیدهای دارد
з олам чашм агар басти ба маназал го роҳат ру
нга дар лағазаш мажагон ра хобида-эй дорад
چو موج گوهر از من یک تپش جرات نمیبالد
جنون ناتوانان شور آرامیدهای دارد
чу мавҷ-гуҳар аз ман як тапаш ҷарот нами-болд
ҷанун нотавонон шур оромида-эй дорад
رضای دوست میجویم طریق سجده میپویم
سر تسلیم خوبان پای نالغزیدهای دارد
рзой-дуст мӣ-ҷавайам тариқ саҷада мӣ-павайам
сар тасалим хобон пой нолағазида-эй дорад
به هر آینه زنگار دگر دارد کمین بیدل
ز مژگان بستن ایمن نیست هرکس دیدهای دارد
ба ҳар оина зангор дагар дорад камин бидел
з мажагон бастан айаман нест ҳаракас дида-эй дорад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.