دل اگر محو مدعا گردد
دل اگر محو مدعا گردد
درد در کام ما دوا گردد
дил агар маҳу мадаъо гардад
дард дар ком мо даво гардад
طعمهٔ درد اگر رسد در کام
هرمگس همسر هما گردد
таъама дард агар расад дар ком
ҳармагас ҳамасар ҳамо гардад
محو اسرار طرهٔ او را
رگ گل دام مدعا گردد
маҳу асарор тара ав ро
раг гул дом мадаъо гардад
گر سگالد وداع سلک هوس
گره دل گهرادا گردد
гар саголд вадоъ салак ҳус
гара дил-гаҳародо гардад
گسلد گر هوس سلاسل وهم
کوه و صحرا همه هوا گردد
гасалд гар ҳус салосал ваҳм
куа ва саҳаро ҳама ҳаво гардад
محو گردد سواد مصرع سرو
مدّ آهم اگر رسا گردد
маҳу гардад савод масараъ сару
мад оҳам агар рсо гардад
ما و احرام آه دردآلود
هم هواگرد را عصا گردد
мо ва аҳаром о дардолуд
ҳам ҳавогард ро ъасо гардад
دل آسوده کو؟ مگر وسواس
گره آرد که دام ما گردد
дил осуда ку? магар васавос
гара орд ки дом мо гардад
در طلوع کمال بیدل ما
ماه در هالهٔ سها گردد
дар талуъ-камол бидел мо
мо дар ҳола саҳо гардад
واژهنامهٔ این غزل · 16 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- آه
- نالهٔ دل؛ دودِ سینهٔ عاشق و فریادِ سوز و درد.
- هوا
- هوای جو یا هوسِ نفس؛ آرزو، میل و عشقِ سوزان.
- دام
- تله شکار؛ نمادِ تعلق و گرفتاریِ جان در جهان.
- محو
- زدوده و ناپدیدشدن؛ کنایه از فنا و استغراق در حقیقت.
- گره
- بند و پیچش؛ نمادِ مشکل، اندوهِ بسته و دشواریِ کار.
- صحرا
- دشتِ بیکران؛ نمادِ آزادی، تجلیِ بیحد و جنونِ عشق.
- سواد
- سیاهی و تیرگی؛ نشانه غبار، حجاب و ظلمتِ پیش از روشنی.
- سرو
- درختِ بلندِ راست؛ نمادِ قامتِ موزونِ معشوق و آزادگی.
- مدعا
- خواسته و مقصود؛ آرزوی نهفته و غایتِ طلب.
- اسرار
- رازها؛ نمادِ حقایقِ نهانِ هستی و سرّهای الٰهی.