سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست
سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست
سرسبزی این مزرعه را برق گیاهیست
сару чаман дил алаф шаъала оҳист
сарсабази ин мазараъа ро барақ-гиоҳист
بیجرأت بینش نتوان محو تو گشتن
سررشتهٔ حیرانی ما، مدّ نگاهیست
бе-ҷарот бинеш натавон маҳу ту гаштан
сарарашта ҳирони мо, мад нгоҳист
کی سد ره اشک شود، دامن رنگم
گر کوه بود در دم سیلش پر کاهیست
ки сад ра ашак шуд, доман-рангам
гар куа буд дар дам силаш пур коҳист
جز صیقلی آیینهٔ آب ندارد
هرچندکه سرو لب جو، مصرع آهیست
ҷуз сиқали оина об надорад
ҳарачандака сару лаб ҷу, масараъ оҳист
عزت طلبی، جوهر تسلیم به دست آر
اینجا خم طاعت، شکن طرف کلاهیست
ъазат талаби, ҷуҳар тасалим ба даст ор
инҷо хам тоъат, шакан тарф-калоҳист
تا چند زند لاف بلندی، سر گردون
این بیضه به زبر پر پرواز نگاهیست
то чанд занд лоф баланди, сар гардун
ин биза ба забар пур паравоз нгоҳист
بر حاصل دنیا چقدر ناز توان کرد
سرتاسر این مزرعه یک مشت گیاهیست
бар ҳосал данио чақадар ноз тавон кард
сартосар ин мазараъа як машт-гиоҳист
فرش در دل شو، که درین عرصه نفس را
از هرزهدوی خانهٔ آیینه پناهیست
фараш дар дил шу, ки дарин ъарса нафас ро
аз ҳарза-давай хона оина паноҳист
زین هستی بیهوده صوابی که تو داری
گر جرم تصور نکنی سخت گناهیست
зин-ҳастӣ биҳуда савоби-ки ту дори
гар ҷарм тасур накани сахт-ганоҳист
فال سر تسلیم زن و ساز قدم کن
تا منزل رحت ز گریان نو راهیست
фол сар тасалим зн ва соз қадам-кан
то маназал раҳат з гарион ну роҳист
بیدل پی آن جلوه که من رفتهام از خویش
هر نفش قدم، صورت خمیازه آهیست
бидел пи он ҷалуа ки ман рафта-ам аз хеш
ҳар нафаш қадам, сурт хамиоза оҳист
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.