مستعرفان را شراب دیگری درکار نیست
مستعرفان را شراب دیگری درکار نیست
جز طواف خویش دور ساغری درکار نیست
маст-ъарфон ро шароб дигари даракор нест
ҷуз тавоф хеш дур соғари даракор нест
سعی پروازت چو بوی گل گر از خود رفتن است
تا شکست رنگ باشد شهپری در کار نیست
саъи-паравозат чу бавай гул гар аз худ рафтан аст
то шакаст ранг бошад шаҳапари дар кор нест
سوختن چون شمع اوج پایهٔ اقبال ماست
داغ مظور است اینجا اختری در کار نیست
сухатан-чун шамъ аваҷ пойа ақабол мост
доғ мазур аст инҷо ахатари дар кор нест
صبح را اظهار شبنم خنده دنداننماست
سینهچاک شوق را چشم تری درکار نیست
субҳ ро азаҳор шабанам ханда дандон-намост
сина-чок шуқ ро чашм тари даракор нест
خفت وتمکینحجاب نشئهٔ وارستگیست
بحر اگر باشی حباب و گوهری در کار نیست
хафт ватамакин-ҳаҷоб нашиа ворастаги-ст
баҳар агар боши ҳабоб ва гуҳари дар кор нест
شانه گر مشاطهٔ زلفت نباشد گو مباش
دفتر آشفتگی را مسطری در کار نیست
шона гар машота залафт набошад гу мабош
дафтар ошафтаги ро мастари дар кор нест
آتش خورشید را نبود کواکب جز سپند
حسنچون سرشار باشد زیوریدرکار نیست
оташ хурашид ро набуд кавокаб ҷуз сапанд
ҳасан-чун сарашор бошад зивари-даракор нест
شعلهها در پرده سعی جهان خوابیده است
گر نفس سوزدکسی آتشگری درکار نیست
шаъала-ҳо дар парда саъи ҷаҳон хобида аст
гар нафас сузадакаси оташагари даракор нест
اضطراب دل ز هر مویم چکیدن میکشد
چون رگ ابر بهارم نشتری در کار نیست
азатароб дил з ҳар мавайам чакидан мӣ-кашад
чун раг абар бҳорм наштари дар кор нест
عالم عجز است اینجا جاه کو، شوکت کدام
تا توانی ناله کن کر و فری در کار نیست
олам ъаҷаз аст инҷо ҷо ку, шукт кадом
то тавони нола кан кар ва фари дар кор нест
خشت بنیاد تو بر هم چیدن مژگان بس است
در تغافلخانه، بام و منظری درکار نیست
хашт баниод ту бар ҳам чидан мажагон бас аст
дар тағофалхона, бом ва маназари даракор нест
زهد و تقوا هم خوش است اما تکلف بر طرف
درد دل را بندهام دردسری در کار نیست
заҳад ва тақаво ҳам-хош-аст амо такалаф-бар тарф
дард дил ро банда-ам дардасари дар кор нест
حرص قانع نیست بیدل ورنه از ساز معاش
آنچه ما درکار داریم اکثری در کار نیست
ҳарс қонаъ нест бидел варна аз соз маъош
онача мо даракор дорим акасари дар кор нест
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.