بی روی تو گر گریه به اندازه کند چشم
بی روی تو گر گریه به اندازه کند چشم
بر هر مژه توفان دگر تازه کند چشم
би равай ту гар гариа ба андоза-канд чашм
бар ҳар мажа туфон дагар тоза-канд чашм
تا کس نشود محرم مخمور نگاهت
دست مژه سد ره خمیازه کند چشم
то кас нашуд маҳарм махамур нгоҳат
даст мажа сад ра хамиоза-канд чашм
باز آی که چون شمع به آن شعلهٔ دیدار
داغکهن خویش همان تازه کند چشم
боз ой ки чун шамъ ба он шаъала дидор
доғ-каҳан хеш ҳамон тоза-канд чашм
این نسخهٔ حیرت که سواد مژه دارد
بیش از ورقی نیست چه شیرازه کند چشم
ин насаха ҳайрат ки савод мажа дорад
биш аз варақи нест ча широза-канд чашм
هم ظرفی دریا قفس وهم حبابست
با دل چقدر دعوی اندازه کند چشم
ҳам зарфи дарё қафас ваҳм ҳабобаст
бо дил чақадар даъавай андоза-канд чашм
چون آینه یک جلوه ازین خانه برون نیست
از حیرت اگر حلقهٔ دروازه کند چشم
чун оина як ҷалуа азин хона барун нест
аз ҳайрат агар ҳалқа даравоза канд чашм
عالم همه زان طرز نگه سرمه غبارست
یارب ز تغافل نفسی غازه کند چشم
олам ҳама зон тарз нга сарма ғабораст
йораб з тағофал нафаси ғоза-канд чашм
کو ساز نگاهی که بود قابل دیدار
گیرم که هزار آینه شیرازه کند چشم
ку соз нгоҳи-ки буд қобал дидор
гирм-ки ҳазор оина широза-канд чашм
از حسرت دیدار قدحگیر وصالیم
مخمور لقای تو ز خمیازه کند چشم
аз ҳасарт дидор қадаҳ-гир васолим
махамур лқой ту з хамиоза-канд чашм
بیدل چمن نازگلی خنده فروش است
امید که زخم دل ما تازه کند چشم
бидел чаман нозагали ханда фаруш аст
амид ки захам дил мо тоза-канд чашм
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- شعله
- زبانه آتش؛ نماد شور، گدازِ عشق و فنای ناپایدار.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.