نی سر تعمیر دل دارم نه تن میپرورم
نی سر تعمیر دل دارم نه تن میپرورم
مشت خاکی را به ذوق خون شدن میپرورم
ни сар таъамир дил дорм на тан мӣ-парурм
машт хоки ро ба зуқ хон шадан мӣ-парурм
با نگاه دیدهٔ قربانیانم توأمی است
بینفس عمریست خود را درکفن میپرورم
бо нго дида қарабонионам тавоми аст
бе-нафас ъамари-ст худ ро даракафан мӣ-парурм
صبر دارم تا کجا آتش به فریادم رسد
تخم نومیدی سپندم سوختن میپرورم
сабар дорм то каҷо оташ ба фариодам расад
тахам нумиди сапандам сухатан мӣ-парурм
سایه وار آسودگیهایم همان آوارگیست
تیره روزم شام غربت در وطن میپرورم
сойа вор осудагиҳойам ҳамон овораги-ст
тира рузм шом ғарабат дар ватан мӣ-парурм
پیرم و شرمم نمیآید ز افسون امل
عبرتی در سایهٔ نخلکهن میپرورم
пирм ва шармам нами-ойд з афасун амал
ъабарти дар сойа нахал-каҳан мӣ-парурм
بستهام دل را به یاد چین گیسوی کسی
در دماغ نافهای فکر ختن میپرورم
баста-ам дил ро ба йод чин гисавай каси
дар дамоғ нофа-эй факар хатан мӣ-парурм
اختیار گوشهٔ خاموشیم بیهوده نیست
قدردان معنیام ربط سخن میپرورم
ахтиор гуша хомушим биҳуда нест
қадардон маъани-ам рабат сахан мӣ-парурм
بیتماشایی نمیباشد تعلق زار جسم
در قفس زین مشت پرگل در چمن میپرورم
бе-тамошойай нами-бошад таъалқ зор ҷасам
дар қафас зин машт парагал дар чаман мӣ-парурм
اشک مجنون آبیار انتظار عبرتیست
میدمد لیلی نهالی را که من میپرورم
ашак маҷанун обиор анатазор ъабарти-ст
мӣ-дамад лили наҳоли ро ки ман мӣ-парурм
بیدل این رنگی که عریانی ز سازش کم نبود
در قیاس ناز آن گل پیرهن میپرورم
бидел ин ранги-ки ъариони з созаш-кам набуд
дар қиос ноз он-гул пираҳан мӣ-парурм
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- نگاه
- نگریستن؛ تجلیِ معشوق و سرچشمهٔ شور و گرفتاری.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- فکر
- اندیشه؛ تأمل و سیرِ ذهن، گاه دامِ راهِ دل.
- دماغ
- بینی یا سَر؛ جایگاهِ پندار، سرمستی و سودای خیال.