زندگی تمهید اسباب فناست
زندگی تمهید اسباب فناست
ما و من افسانهٔ خواب فناست
зандаги тамаҳид асабоб фаност
мо ва ман афасона хоб фаност
غافلان تا چند سودای غرور
جنس این دکان همه باب فناست
ғофалон то чанд судой ғарур
ҷанас ин дакон ҳама боб фаност
مست ومخمورخیال ازخود روید
ششجهت یک عالم آب فناست
маст вамахамурхиол азаход равайд
шашаҷаҳат як олам об фаност
اینکه امواج نفس نامیدهٔم
چون به خود پیچیده گرداب فناست
айанака амавоҷ нафас номидаҳам
чун ба худ пичида-гардоб фаност
خاک دیر و کعبهام منظور نیست
اشک ما را سجده محراب فناست
хок дир ва каъаба-ам маназур нест
ашак мо ро саҷада маҳароб фаност
خواه هستی واشمر خواهی عدم
نغمهها در رهن مضراب فناست
хо ҳастӣ вошамар хоҳи ъадам
нағама-ҳо дар раҳан мазароб фаност
هر چه از دنیا و عقبا بشنوی
حرف نامفهوم القاب فناست
ҳар ча аз данио ва ъақабо башанавай
ҳарф номафаҳум алқоб фаност
آنچه زین دریا نمیآید به دست
گوهر تحقیق ناباب فناست
онача зин дарё нами-ойд ба даст
гуҳар таҳақиқ нобоб фаност
دورگردون یک دو دم میدانکشید
عمر، شاگرد رسنتاب فناست
дурагардун як ду дам мидон-кашид
умр, шогард расан-тоб фаност
ما نفس سرمایگان پر بسملیم
پرفشانی عذر بیتاب فناست
мо нафас сармойагон пур басамалим
парфашони ъазар битоб фаност
تا ابد، از نیستی نتوان گذشت
خاک این وادی گل از آب فناست
то абд, аз нисти натавон газашт
хок ин води-гул аз об фаност
بیدل از طور جنون غافل مباش
خاک بر سر کردن آداب فناست
бидел аз тур ҷанун ғофал мабош
хок бар сар кардан одоб фаност
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- زندگی
- حیات و بودن؛ فرصتِ گذرا و میدانِ آزمونِ جان.