شمعها زین انجمن بیصرفهتازان رفتهاند
شمعها زین انجمن بیصرفهتازان رفتهاند
هر طرف سر بر هوا سویگریبان رفتهاند
шамаъаҳо зин анаҷаман бе-сарфа-тозон рафта-анд
ҳар тарф сар бар ҳаво савай-гарибон рафта-анд
آشنایی با قماش بوی پیراهنکراست
کاروانها با نگاه پیر کنعان رفته اند
ошанойай бо қамош бавай пироҳан-карост
коравонаҳо бо нго пир канаъон рафта анд
حسن یکتایی تو از وحشینگاهان دم مزن
از سواد غیرت لیلی غزالان رفتهاند
ҳасан йактойай ту аз ваҳаши-нгоҳон дам мазн
аз савод ғирт лили ғазолон рафта-анд
خاک صحرای محبت نرگسستان نقش پاست
مفت چشم ماکزین ده خوشنگاهان رفتهاند
хок саҳарой муҳаббат нар-гасастон нақш пост
мафт чашм моказин да хош-нгоҳон рафта-анд
پان رفتار نفس جز دست بر هم سوده نیست
رفتهها یکسر ازین وادی پشیمان رفتهاند
пон рафтор нафас ҷуз даст бар ҳам суда нест
рафта-ҳо йакасар азин води пашимон рафта-анд
صبح محشر کی دمد تا چشم عبرت واکنیم
خوابناکان در خم دیوار مژگان رفتهاند
субҳ маҳшар ки дамад то чашм ъабарт воканим
хобанокон дар хам дивор мажагон рафта-анд
ابله شاید به داد هرزه جولانی رسد
تاگهر این موجها افتان و خیزان رفته اند
абала шойд ба дод ҳарза-ҷулони расад
тогаҳар ин муҷаҳо афтон ва хизон рафта анд
کیست با پیکان دلدوز قضا گردد طرف
چون سخن تا رفتهاند از لب پریشان رفتهاند
кист бо пикон далдуз қазо гардад тарф
чун сахан то рафта-анд аз лаб паришон рафта-анд
بزم امکان یک سحر پروانهٔ فرصت نداشت
شمعها در داغ خوابیدند و یاران رفتهاند
базм амакон як саҳар паравона фарсат ндошт
шамаъаҳо дар доғ хобиданд ва йорон рафта-анд
کس ازین حرمانسرا با ساز جمعیت نرفت
چون سخن تا رفتهاند از لب پریشان رفتهاند
кас азин ҳармон-саро бо соз ҷамаъит нарфат
чун сахан то рафта-анд аз лаб паришон рафта-анд
حرص راگفتم به پری قطع کن تار امید
گفت دندانها پی آوردن نان رفتهاند
ҳарс рогафтам ба пари қатаъ кан тор амид
гафт дандонаҳо пи овардан нон рафта-анд
خامهٔ مژگان تر بیدل نکرد ایجاد خلق
رنگها از کلک نقاش اشک ریزان رفتهاند
хома мажагон тар бидел накард айаҷод халқ
рангаҳо аз калак нқош ашак ризон рафта-анд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- دم
- نفس یا لحظه؛ واحدی بسیار کوتاه از زمان و زندگی.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.