مگو طاق و سرایی کردهام طرح
مگو طاق و سرایی کردهام طرح
دل عبرت بنایی کردهام طرح
магу тоқ ва саройай-карда-ам тараҳ
дил ъабарт банойай карда-ам тараҳ
ز نیرنگ تعلقها مپرسید
برای خود بلایی کردهام طرح
з ниранг таъалқаҳо мапарсид
барой худ балойай карда-ам тараҳ
ببینم تا چها میبایدم دید
چو هستی خودنمایی کردهام طرح
бабинам то чаҳо мӣ-бойадам дид
чу ҳастӣ ходанамойай карда-ам тараҳ
نگارستان رنگ انفعال است
اگر چون و چرایی کردهام طرح
нгорастон ранг анафаъол аст
агар чун ва чаройай карда-ам тараҳ
ز آثار بلندیهای طاقت
همین دست دعایی کردهام طرح
з осор баландиҳой тоқат
ҳамин даст даъойай карда-ам тараҳ
شکست رنگ باید جمعکردن
که تصویر فنایی کردهام طرح
шакаст ранг бойд ҷамаъ-кардан
ки тасавайр фанойай карда-ам тараҳ
چو صبحم نقشبند طاق اوهام
نفسواری هوایی کردهام طرح
чу сабҳам нақашабанд тоқ авҳом
нафас-вори ҳавойай карда-ам тараҳ
سراسر تازه گلزار خیالم
خیابان رسایی کردهام طرح
саросар тоза галазор хиолм
хиобон рсойай карда-ам тараҳ
هوای وعدهٔ دیدار گرم است
قیامت مدعایی کردهام طرح
ҳавой ваъада дидор гарм аст
қиёмат мадаъойай карда-ам тараҳ
ندارم شکوه نذر خویش اما
نیاز افسوننوایی کردهام طرح
ндорм шакуа назар хеш амо
ниоз афасун-навойай карда-ам тараҳ
چرا چون آبله بر خود نبالم
سری در زیر پایی کردهام طرح
чаро чун обала бар худ наболм
сари дар зир пойай карда-ам тараҳ
نه گلزاریست منظورم نه فردوس
برای خنده جایی کردهام طرح
на-галазори-ст маназурм на фардус
барой ханда ҷойай карда-ам тараҳ
به این طارم مناز ای اوج اقبال
که من یک پشت پایی کردهام طرح
ба ин торм маноз эй аваҷ ақабол
ки ман як пашт пойай карда-ам.тараҳ
بیا بیدل که درگلزار معنی
زمین دلگشایی کردهام طرح
био бидел-ки дарагалазор маъани
замин далагашойай карда-ам тараҳ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- عبرت
- پندگرفتن؛ درسِ بیداری از گذرِ روزگار و فنای جهان.
- قیامت
- رستاخیز؛ نمادِ آشوبِ بزرگ و شورِ بیاندازه.
- زمین
- خاک و گستره عالمِ خاکی؛ نمادِ فروتنی و جهانِ مادی.
- اقبال
- بخت و رویآوریِ دولت؛ نمادِ کامیابی و سعادتِ روزگار.
- نیرنگ
- نقش و جلوه فریبنده؛ نماد رنگارنگیِ فریبای جهان.
- انفعال
- شرمساری و کنشپذیری؛ حالتِ خجلت و گدازِ درونی در برابرِ حق.
- افسون
- وردِ جادو؛ نمادِ فریب، سحرِ سخن و دلربایی.
- دیدار
- رؤیت و ملاقات؛ نمادِ وصالِ معشوق و مشاهدهٔ حق.
- خنده
- شکفتنِ لب؛ نمادِ شکوفایی، تمسخر و گاه شکافِ غنچه.