گر جنونم هوس قطع منازل میداشت
گر جنونم هوس قطع منازل میداشت
خوشتر از ریگ روان آبله محمل میداشت
гар ҷанунам ҳус қатаъ манозал мӣ-дошт
хош-тар аз риг равон обала маҳамал мӣ-дошт
دیده گر رنگی از آن جلوه به رو میآورد
یک تحیر به صد آیینه مقابل میداشت
дида-гар ранги аз он ҷалуа ба ру мӣ-овард
як таҳир ба сад оина мақобал мӣ-дошт
پاس آیین ادب گر نشدی مانع اشک
تا به کویش همه جا پا به سر دل میداشت
пос ойайан адаб-гар нашади монаъ ашак
то ба кавайаш ҳама ҷо по ба сар дил мӣ-дошт
سوخت پروانهام از خجلت آن شمع که دوش
میزد آتش به خود و خاطر محفل میداشت
сухт паравона-ам аз хаҷалат он шамъ-ки душ
мӣ-зд оташ ба худ ва хотар маҳафал мӣ-дошт
ای خوش آن شوق که از لذت بیعافیتی
کشتیام وحشت گرداب ز ساحل میداشت
эй хош он шуқ-ки аз лазат бе-ъофити
кашти-ам вҳашт гардоб з соҳал мӣ-дошт
عقده دل اگر از سعی تپش وامیشد
حیرت آینه هم جوهر بسمل میداشت
ъақада дил агар аз саъи тапаш воми-шуд
ҳайрат оина ҳам ҷуҳар басамал мӣ-дошт
احتیاج آینه شد نام کرم جلوه فروخت
خاتم جود نگین در لب سایل میداشت
аҳатиоҷ оина шуд ном-карм ҷалуа фарухт
хотам ҷуд нгин дар лаб-сойал мӣ-дошт
شرم نایابی مطلب عرقیساز نکرد
تا ره کوشش مقصدطلبان گل میداشت
шарм нойоби маталаб ъарақи-соз накард
то ра-кушаш мақасадаталабон-гул мӣ-дошт
قطع کردیم به تدبیر خموشی چون شمع
جادهای را که ادب در دل منزل میداشت
қатаъ кардим ба тадабир хамуши чун шамъ
ҷода-эй ро ки адаб дар дил маназал мӣ-дошт
داغم از حوصلهٔ شوخنگاهان بیدل
کاش در بزم بتان آینه هم دل میداشت
доғам аз ҳусала шух-нгоҳон бидел
кош дар базм батон оина ҳам дил мӣ-дошт
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.