ادب / خاموشی

1

نی‌ام آنکه به جرأت وصف لبت رسدم خم و پیچ عنان ادب / ز تاً‌مل موج گهر زده‌ام در حسن ادا به زبان ادب

2

گهر دارد حصار آبرو در ضبط امواجش / میندازید ز آغوش ادب پیراهن ما را

3

مشت‌خون خود چوگل باید به‌روی خویش ریخت / بی‌ادب آلوده‌سازی دامن قاتل چرا

4

گر جوهر شرم و ادب پرواز مستوری دهد / آیینه‌گردد از صفا رسوای غمازی چرا

5

ز سروش محفل‌ کبریا همه وقت می‌رسد این‌ ندا / که به خلوت ادب و وفا ز در برون نشدن درآ

6

تشریف ادب سنجی تعظیم نگاهت / برپیکر ابروی بتان دوخته خم را

7

ای ادب‌! سازخموشی نیز بی‌آهنگ نیست / همچو مژگان ساخت موسیقار حیرانی مرا

8

درین انجمن ناکسی قدر دارد / زکسب ادب صدرکن آستان را

9

بار یابی چو به خاکِ درِ صاحب‌نظران / چینِ دامانِ ادب‌ کن خطِ پیشانی را

10

ادب‌آموز محرمان، لب خشکی است بی‌بیان / به محیط آشنا نه‌ای، رگ موج‌گوهر گشا

11

بنای سرکشی، چون اشک، سر تا پا خلل دارد / علاج سیل آفت کن، سر بند ادب مگشا

12

بیدل از آیینهٔ ما غیر ادب گل نکند / خون تحیر به خیال از رگ جوهر مگشا

13

ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما / صد نغمه سرودیم و نشد باز لب ما

14

از ادب‌پروردگان یاد تمکین توایم / موی چینی می‌فروشد ناله درکهسار ما

15

چمن طبیعت بیدلم ادب آبیار شکفتگی / زده است ساغر رنگ و بو به دماغ غنچه بهار ما

16

رنگ شوخی نیست درطبع ادب تخمیر ما / حلقه می‌سازد صدا را نسبت زنجیر ما

17

محو دیداریم اما از ادب غافل نه‌ایم / شرم نو‌رست آنچه دارد دیدهٔ خفاش ما

18

بیدل چو نقش پا زبنای ادب مپرس / پر سرنگون فتاده بلندی ز بام ما

19

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده‌ایم / از زیر پای ما نکشدکس‌گلیم ما

20

زبان ناله ببستیم زین ادب‌که مباد / تبسم توکشد ننگ لب‌گزیدن ما

21

نقش پاییم ادب‌پرور عجز / مژه خم می‌شود از دیدن ما

22

شکرقبول عاجزی تا به‌کجا ادانیم / گشت اجابت از ادب درکف ما دعای ما

23

در حرمی‌که آسمان سجده نیارد از ادب / از چه متاع دم زند بیدل بینوای ما

24

ز نشئهٔ می تمکین ما مگو بیدل / قدح در آب‌گهر زد ادب معاشی ما

25

در پس زانوی ادب خشک بجا نشسته‌ایم / ننگ‌تری چراکشد موج‌گوهر سبوی ما

26

ادب‌کوشید در ضبط خود وتعطیل شد نامش / به روز وصل ما ماند شب آدینهٔ مینا

27

ادب فرسوده‌ایم ازما عبث تعظیم‌می‌خواهی / نخیزد نالهٔ بیمار هم اینجا ز بسترها

28

در خلق ادب‌ورزی خاصیت افلاس است / فقر این همه سامان کرد موسایی و قارون‌ها

29

به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیا کن / گریبانی که از سر نگذرد گردن‌فرازی‌ها

30

به محفلی که ادب‌پرور است نالهٔ بیدل / خجسته دود سپند از غبار سوختگی‌ها