ای که دنیا و جلالش دیدهای خمیازه است
ای که دنیا و جلالش دیدهای خمیازه است
همچو مستیگر مآلش دیدهای خمیازه است
эй ки данио ва ҷалолаш дида-эй хамиоза аст
ҳамачу масти-гар молаш дида-эй хамиоза аст
حسرتی میبالد از خاک بهار اعتبار
قد کشیدن کز نهالش دیدهای خمیازه است
ҳасарти мӣ-болд аз хок бҳор аъатабор
қад кашидан каз наҳолаш дида-эй хамиоза аст
غنچه نقد راحتش از پیکر افسرده است
گل اگر عرضکمالش دیدهای خمیازه است
ғанача нақад роҳаташ аз пикар афасарда аст
гул агар ъарз-камолаш дида-эй хамиоза аст
بادهپیمایی همین درس خموشان تو نیست
ورنه عالم قیل و قالش دیدهای خمیازه است
бода-пимойай ҳамин дарс хамушон ту нест
варна олам қил ва қолаш дида-эй хамиоза аст
میچکد مخموری از آغوش جام کاینات
گر همه چرخ و هلالش دیدهای خمیازه است
мӣ-чакад махамури аз оғуш ҷом койанот
гар ҳама чарх ва ҳалолаш дида-эй хамиоза аст
نعمت فقروغنا هم آرزویی بیش نیست
گر ز چینی تا سفالش دیدهای خمیازه است
наъамат фақаруғано ҳам-оразавайай биш нест
гар з чини то сафолаш дида-эй хамиоза аст
ساغر لبتشنگان عشق راکوثرکجاست
هرچه از موج زلالش دیدهای خمیازه است
соғар лаб-ташангон ишқ рокусаракаҷост
ҳарача аз мавҷ залолаш дида-эй хамиоза аст
حیرتم در جلوهاش آهسته میگوید به گوش
اینکه آغوش وصالش دیدهای خمیازه است
ҳиратам дар ҷалуа-аш оҳаста мӣ-гавайд ба-гуш
айанака оғуш васолаш дида-эй хамиоза аст
طایر ما را چو مژگان رخصت پرواز نیست
آنجه در آغوش بالش دیدهای خمیازه است
тойр мо ро чу мажагон рхаст паравоз нест
онҷа дар оғуш болаш дида-эй хамиоза аст
بادهٔ هستی که دردش وهم و صافش نیستیست
چون سحرگر اعتدالش دیدهای خمیازه است
бода-ҳастӣ ки-дардаш-ваҳм-ва софаш-нисти-ст
чун-саҳарагар аъатадолаш дида-эй хамиоза аст
آخر ای بیدل چهکردی حاصل بزم وصال
وقف چشمتتاجمالش دیدهای خمیازه است
охар эй бидел ча-карди ҳосал базм васол
вақаф чашмат-тоҷамолаш дида-эй хамиоза аст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- غنچه
- گُلِ نشکفته؛ نمادِ دلِ بسته، رازِ نهفته و دهانِ خاموش.
- بزم
- مجلسِ شادی و باده؛ نمادِ محفلِ انس و حضور.