هر چند نیست بیسبب از غمگریستن
هر چند نیست بیسبب از غمگریستن
باید ز شرم دیدهٔ بی نم گریستن
ҳар чанд нест бе-сабаб аз ғам-гарисатан
бойд з шарм дида би нам-гарисатан
تاکی به رنگ طفل مزاجان روزگار
بر بیش شاد بودن و بر کم گریستن
токи ба ранг тафал мазоҷон рузагор
бар биш шод будан ва бар кам гарисатан
عیش و غم تو تابع رسم است، ورنه چیست
در عید خنده و به محرم گریستن
ъиш ва ғам ту тобаъ расам аст, варна чист
дар ъид ханда ва ба маҳарм гарисатан
آنجاکه صبح گریهٔ شادیست شبنمش
آموختهست خندهٔ ما هم گریستن
онҷока субҳ гариа шоди-ст шабанамаш
омухта-ст ханда мо ҳам гарисатан
سامان گریه هم به کف گریه دادن است
یعنی به چشم اشک چو شبنم گریستن
сомон гариа ҳам ба-каф гариа додан аст
йаъани ба чашм ашак чу шабанам гарисатан
در عرصهٔ وفا عرق شرم همت است
از زخم تازه در پی مرهم گریستن
дар ъарса вафо ъарақ шарм ҳамат аст
аз захам тоза дар пи мараҳам гарисатан
زین دشت اگر خیال نگاهت گذر کند
در دیدهٔ غزال شود رم گریستن
зин дашт агар хаёл нгоҳат газар канд
дар дида ғазол шуд рм гарисатан
شاید گلی ز عالم دیدار بشکفد
تا چشم دارم آینه خواهم گریستن
шойд гали з олам дидор башакафад
то чашм дорм оина хоҳам гарисатан
یک ذره زین بساط ندارد سراغ امن
باید چو ابر بر همه عالم گریستن
як зара зин басот надорад сароғ аман
бойд чу абар бар ҳама олам гарисатан
بیدل اگر چه نیست جهان جای خنده لیک
نتوان به پیش مردم بیغم گریستن
бидел агар ча нест ҷаҳон ҷой ханда лик
натавон ба пиш мардам бе-ғам гарисатан
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- شبنم
- رطوبت لطیف بامدادی؛ نماد لطافت، ناپایداری و اشک.
- غم
- اندوه؛ سرمایهٔ دلِ عاشق و همدمِ شبهای تنهایی.
- دشت
- بیابانِ پهناور؛ نمادِ گستره تنهایی و سرگردانیِ عاشق.
- کف
- کفِ دست یا کفِ آب؛ نمادِ ناپایداری و تهیدستی.
- سامان
- سروسامان و نظم؛ آسایش و قرارِ کار، که عاشق فاقدِ آن است.