به روی نسخهٔ هستی که نیست جز تب وتاب
به روی نسخهٔ هستی که نیست جز تب وتاب
نوشتهاند خط عافیت به موج سراب
ба равай насаха ҳастӣ ки нест ҷуз таб ватоб
нушта-анд хт ъофит ба мавҷ сароб
گرآرزو شکنی میشود عمارت دل
شکست موج بود باعث بنای حباب
гарорзу шакани мӣ-шуд ъаморт дил
шакаст мавҷ буд боъас баной ҳабоб
دلیل غفلت ما نیست غیر وحشت عمر
صدای آب ندارد به جز فسانهٔ خواب
далил ғафалат мо нест ғир вҳашт умр
садой об надорад ба ҷуз фасона хоб
که میخورد غم ویرانی عمارت هوش
بنای خانهٔ زنجیر ما مباد خراب
ки мӣ-хурд ғам вайрони ъаморт ҳуш
баной хона занҷири мо мабод хароб
به جز شکستگیام قبلهٔ نیازی نیست
سرحباب مرا موج بس بود محراب
ба ҷуз шакастаги-ам қабала ниози нест
сараҳабоб маро мавҷ бас буд маҳароб
درین چمن که گلش پرفشانی رنگست
گشودن مژه مفت است جلوهای دریاب
дарин чаман ки галаш парфашони рангаст
гашудан мажа мафт аст ҷалуа-эй дариоб
ز موج، پرده به روی محیط نتوان بست
تو چشم بستهای، ای بیخبر کجاست نقاب
з мавҷ, парда ба равай маҳит натавон баст
ту чашм баста-эй, эй бихабар каҷост нқоб
به حبیب ساخت هوس تا تلاش پیش نرفت
کمند موج به چین آرمید و شد گرداب
ба ҳабиб сохт ҳус то талош пиш нарфат
каманд мавҷ ба чин ормид ва шуд гардоб
غم ثبات طرب زین بساط نتوان خورد
بس است ریگ روان گوهر محیط سراب
ғам сабот тараб зин басот натавон хурд
бас аст риг равон-гуҳар маҳит сароб
به فکر مزرع بیدل چرا نپردازی
اگر به ابر کرم صرفهایست برق عتاب
ба факар мазараъ бидел чаро напардози
агар ба абар карм сарфа-эй-ст барақ ъатоб
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- حباب
- پوسته نازک روی آب؛ نماد ناپایداری و تهیبودن.
- وحشت
- هراس و رمیدگی؛ گریزِ دلِ تنها از خلق بهسوی تنهایی.
- پرده
- حجاب و پوشش؛ مانع آشکارشدن یا نشانه پنهانی راز.