تأخیر ندارد خط فرمان نجاتم
تأخیر ندارد خط فرمان نجاتم
در کاغذ آتش زده ثبت است براتم
тохир надорад хт фармон нҷотам
дар коғаз оташ зда сабат аст баротам
آثار بقایم عرق روی حبابست
شرم آینه دارد به کف از موت و حیاتم
осор бақойам ъарақ равай ҳабобаст
шарм оина дорад ба-каф аз мут ва ҳиотам
هستی به هوس تک زدن گرد فسوس است
مانند نفس سخت ندامت حرکاتم
ҳастӣ ба ҳус так задан-гард фасус аст
монанд нафас сахт ндомат ҳаракотам
عجزم ز نم جبهه گذشتن نپسندید
زین یکدو عرق شد پل جیحون و فراتم
ъаҷазм з нам ҷабҳа-газаштан напасандид
зин йакаду ъарақ шуд пал ҷиҳун ва фаротам
گرد نفس و فال اقامت چه خیالست
پرواز گرفتهست سر راه ثباتم
гард нафас ва фол ақомат ча хиоласт
паравоз гарфата-ст сар ро саботам
خطی به هوا میکشم از فطرت مجهول
در مشق جنون خامه نوا کرده دواتم
хти ба ҳаво мӣ-кашм аз фтарт маҷаҳул
дар машақ ҷанун хома наво карда давотам
چون نشئه ندانم به کجا می روم از خویش
دارد خط پیمانه شمار درجاتم
чун нашиа ндонам ба-каҷо мӣ-рум аз хеш
дорад хт пимона шмор дараҷотам
هیهات نبردم اثر از نشئهٔ تحقیق
دین رفت به باد هوس صوم و صلاتم
ҳиҳот набардам асар аз нашиа таҳақиқ
дин рафт ба бод ҳус сум ва салотам
محتاج نیام لیک چو آیینه ز حیرت
هر جلوه که آمد به نظر داد زکاتم
маҳатоҷ ни-ам лик чу оина з ҳайрат
ҳар ҷалуа-ки омад ба назар дод закотам
خاموشیام آن نیست که جوشم به تکلم
از حرف تو بر لب شکری بست نباتم
хомуши-ам он нест-ки ҷушм ба такалм
аз ҳарф ту бар лаб шакари баст наботам
بیدل نفسم کارگه حشر معانیست
چون غلغلهٔ صور قیامت کلماتم
бидел нафасам-корага ҳашар маъони-ст
чун ғалағала сур қиёмат калмотам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.