در غبار هستی اسرار فنا پوشیدهاند
در غبار هستی اسرار فنا پوشیدهاند
جامهٔ عریانی ما را ز ما پوشیدهاند
дар ғубор ҳастӣ асарор фано пушида-анд
ҷома ъариони мо ро з мо пушида-анд
ای نسیم صبح از دمسردی خود شرم دار
میرسی بیباک وگلها یک قبا پوشیدهاند
эй насим субҳ аз дам-сарди худ шарм дор
мӣ-рси бибок вагалаҳо як қабо пушида-анд
غنچهها راتا سحرگه برق خرمن میشود
در ته دامن چراغی کز هوا پوشیدهاند
ғанача-ҳо рото саҳарага барақ харман мӣ-шуд
дар та доман чароғи каз ҳаво пушида-анд
بر نفسگرد عرق تا چند پوشاند حباب
اینقدر دوشی که دارم بیردا پوشیدهاند
бар нафас-гард ъарақ то чанд пушонд ҳабоб
айанқадар души ки дорм бе-рдо пушида-анд
گرهمه عنقا شوم شهرتگریبان میدرد
عالم عریانی است اینجا کرا پوشیدهاند
гараҳама ъанқо шум шаҳарт-гарибон мӣ-дард
олам ъариони аст инҷо каро пушида-анд
راز داری های عشق آسان نمیباید شمرد
کوهها در سرمهگم شد تا صدا پوشیدهاند
роз дори ҳой ишқ осон нами-бойд шмард
куҳаҳо дар сарма-гам шуд то садо пушида-анд
نیستم آگاه دامان که رنگین میکنم
خون ما را در دم تیغ قضا پوشیده اند
нисатам ого домон-ки рангин мӣ-канам
хон мо ро дар дам тиғ қазо пушида анд
با دوعالم جلوه پیش خویش پیدا نیستیم
فهم باید کرد ما را در کجا پوشیدهاند
бо дуъолм ҷалуа пиш хеш пидо нистим
фаҳам бойд кард мо ро дар каҷо пушида-анд
هیچ چشمی بینقاب از جلوهاش آگاه نیست
داغم از دستی که در رنگ حنا پوشیدهاند
ҳич чашми бе-нқоб аз ҷалуа-аш ого нест
доғам аз дасти-ки дар ранг ҳано пушида-анд
ای هما پرواز شوخی محو زیر بال گیر
اینقدر دانم که زیر نقش پا پوشیدهاند
эй ҳамо паравоз шухи маҳу зир бол-гир
айанқадар донам ки зир нақш по пушида-анд
از قناعت نگذری کانجا ز شرم عرض جاه
دستها در مهر تنگ گنجها پوشیدهاند
аз қаноъат нагазари-конҷо з шарм ъарз ҷо
дастаҳо дар маҳар танг ганҷаҳо пушида-анд
در سواد فقرگم شو زنده جاوید باش
در همین خاک سیاه آب بقا پوشیدهاند
дар савод фақарагам шу зинда ҷовайд бош
дар ҳамин хок сио об бақо пушида-анд
دوستان عیب و هنر از یکدگر پنهانکنند
دیدهها باز است اما بر حیا پوشیدهاند
дустон ъиб ва ҳанар аз йакадагар панаҳон-кананд
дида-ҳо боз аст амо бар ҳио пушида-анд
بیدل ازیارانکسی بر حال ما رحمی نکرد
چشم این نامحرمانکور است یا پوشیدهاند
бидел азиорон-каси бар ҳол мо раҳами накард
чашм ин номаҳармон-кур аст йо пушида-анд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.