بر کمر تا بهله آنترک نزاکت مست بست
بر کمر تا بهله آنترک نزاکت مست بست
نازکی در خدمت موی میانش دست بست
бар камар то баҳала он-тарак назокт маст баст
нозаки дар хадамат мавай мионаш даст баст
بگذر از امید آگاهی که در صحرای وهم
چشم ماکردی که خواهد تا ابد ننشست بست
багазар аз амид огоҳи-ки дар саҳарой ваҳм
чашм-мокарди-ки хоҳад то абд нанашаст баст
خاک بر سرگرد خلقی را غرور بام و در
نقش پا بایست طاق این بنای پست بست
хок бар сарагард халқи ро ғарур бом ва дар
нақш по бойаст тоқ ин баной паст баст
هرزه فکر حرص مضمونهای چندین آبله
تا به دامان قناعت پای ما نشکست بست
ҳарза факар ҳарс мазмунаҳой чандин обала
то ба домон қаноъат пой мо нашакаст баст
شمع خاموشیم دیگر ناز رعناییکراست
عهد ما با نقش پارنگی که ازرو جست بست
шамъ хомушим дигар ноз раъанойай-карост
ъаҳад мо бо нақш поранги-ки азару ҷаст баст
قطرهواری تا ازین دریا کشی سر بر برکنار
بایدت چون موج گوهر دل به چندین شست بست
қатара-вори то азин дарё каши сар бар бараканор
бойадат чун мавҷ гуҳар дил ба чандин шаст баст
بیزیان از خجلت اظهار مطلب مردهایم
باید از خاکم لب زخمی که نتوان بست بست
бе-зион аз хаҷалат азаҳор маталаб марда-айам
бойд аз хокам лаб захами-ки натавон баст баст
یاد چشم او خرابات جنون دیگر است
شیشه بشکنتا توانی نقش آن بدمست بست
йод чашм ав харобот ҷанун дигар аст
шиша башакан-то тавони нақш он бадамаст баст
هیچکس بیدل حریف طرف دامانش نشد
شرم آن پای حنایی عالمی را دست بست
ҳичакас бидел ҳариф тарф домонаш нашад
шарм он пой ҳанойай ъолми ро даст баст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.