عمریست ناز دیدهٔ تر میکشیم ما
عمریست ناز دیدهٔ تر میکشیم ما
از اشک، انتظار گهر میکشیم ما
ъамари-ст ноз дида тар мӣ-кашим мо
аз ашак, анатазор гаҳар мӣ-кашим мо
تسخیر حسن درخور حیرتنگاهی است
صید عجب به دام نظرمیکشیم ما
тасахир ҳасан дархор ҳайрат-нгоҳи аст
сид ъаҷаб ба дом назарми-кашим мо
دامنکشان ز ناز به هر سوگذرکنی
چون سایه زیرپای توسرمیکشیم ما
доман-кашон з ноз ба ҳар сугазаракани
чун сойа зирапой тусарми-кашим мо
از خلق اگرکنارهگرفتیم مفت ماست
کشتی زچارموج خطرمیکشیم ما
аз халқ агараканора-гарфатим мафт мост
кашти зачормуҷ хтарми-кашим мо
پرواز ما سری نکشید ازشکست بال
امروز ناله هم ته پر میکشیم ما
паравоз мо сари накашид азашакаст бол
амаруз нола ҳам та пур мӣ-кашим мо
ای چرخ پاس آه دل خسته لازم است
این رشته را ز پایگوهر میکشیم ما
эй чарх пос о дил хаста лозм аст
ин рашта ро з пой-гуҳар мӣ-кашим мо
عمریست درادبکدهٔ وضع خامشی
از ناله انتقام اثر میکشیم ما
ъамари-ст дародабакада вазаъ хомаши
аз нола анатақом асар мӣ-кашим мо
شمع خموش انجمن داغ حیرتیم
خمیازهٔ خمار نظر میکشیم ما
шамъ хамуш анаҷаман доғ ҳиртим
хамиоза хамор назар мӣ-кашим мо
داغ سپهر مرهم کافور میبرد
زین آهکزجگر چوسحرمیکشیم ما
доғ сапаҳар мараҳам кофур мӣ-бард
зин о-казаҷагар чусаҳарми-кашим мо
همچوننفس بنایجهان برتردداست
درمنزلیم ورنج سفرمیکشیم ما
ҳамачун-нафас баной-ҷаҳон бартарададост
дарманазалим варнаҷ сафарми-кашим мо
فرصتکفیل این همه شوخی نمیشود
آیینهای به روی شرر میکشیم ما
фарсат-кафил ин ҳама шухи нами-шуд
оина-эй ба равай шарар мӣ-кашим мо
بیدل به جرم آنکه چو آیینه سادهایم
خاکسترست آنچه به بر میکشیم ما
бидел ба ҷарм онака чу оина сода-айам
хокастараст онача ба бар мӣ-кашим мо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.