داغ عشقم چارهجوییها کبابم میکند
داغ عشقم چارهجوییها کبابم میکند
سوختن منتگذار از ماهتابم میکند
доғ ъашақам чора-ҷавайайаҳо кабобам мекунад
сухатан манат-газор аз моҳатобам мекунад
در محیط دشمن من انفعال ناکسی است
زان سرکو بهر راندن شرم آبم میکند
дар маҳит дашман ман анафаъол нокаси аст
зон сараку баҳар ронадан шарм обам мекунад
کاش بر بنیاد موهومی نمیکردم نظر
فهم خود بیش از خرابیها خرابم میکند
кош бар баниод муҳуми нами-кардам назар
фаҳам худ биш аз харобиҳо харобам мекунад
در عقوبتخانهٔ ننگ دویی افتادهٔم
ما و تو چندان که میبالد عذابم میکند
дар ъақубат-хона нанг давайай афтодаҳам
мо ва ту чандонака мӣ-болд ъазобам мекунад
گرد شبنم پیشتاز صبح ایجاد من است
خنده، گل ناکرده، سامان گلابم میکند
гард шабанам пиштоз субҳ айаҷод ман аст
ханда, гул нокарда, сомон галобам мекунад
نقطهٔ موهومم اما عمرها شد ذرهوار
عشق از دیوان خورشید انتخابم میکند
нақата муҳумам амо ъамараҳо шуд зара-вор
ишқ аз дивон хурашид анатахобам мекунад
مخمل و دیبای جاهمگر نباشدگو مباش
بوریای فقر هم تدبیر خوابم میکند
махамал ва дибой ҷоҳам-гар набошадагу мабош
буриой фақар ҳам тадабир хобам мекунад
پوست بر تن انتظار مغز معنی میکشم
آخر این جلدی که میبینی کتابم میکند
пуст бар тан анатазор мағаз маъани мӣ-кашм
охар ин ҷалди-ки мӣ-бини-ктобам мекунад
شکر پیری تا کجا کوبم که این قد دوتا
صفر اعداد خیال او حسابم میکند
шакар пири то каҷо кубам-ки ин қад дуто
сафар аъадод хаёл ав ҳасобам мекунад
سایهٔ افسردهام لیک التفات نیستی
آفتابم میکند گر بینقابم میکند
сойа афасарда-ам лик алатафот нисти
офтобам мекунад гар бе-нқобам мекунад
من نمیدانم کهام در بارگاه کبریا
حلقهٔ بیرون دربیدل خطابم میکند
ман нами-донам ки-ам дар бораго кабарио
ҳалқа бирун дарабидал хтобам мекунад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- شبنم
- رطوبت لطیف بامدادی؛ نماد لطافت، ناپایداری و اشک.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- ننگ
- عار و رسوایی؛ بدنامیِ عاشق که گاه مایهٔ افتخار است.
- سامان
- سروسامان و نظم؛ آسایش و قرارِ کار، که عاشق فاقدِ آن است.
- خورشید
- آفتاب؛ نماد جلوه حقیقت که گرد و ذره در پرتو آن محو است.
- حلقه
- دایرهٔ بسته؛ نمادِ بندگی، اسارتِ زلف و جمعِ یاران.
- محیط
- دریای فراگیر؛ نماد هستیِ بیکرانه که همه قطرهها در آناند.
- انتظار
- چشمبهراهی؛ نمادِ کشش و رنجِ عاشق در فراق.