عشق / محبت

1

محبت‌پیشه‌ای بگداز و خون ش / که درد عشق درمانی ندارد

2

محبت هر خسی را مورد الفت نمی‌خواهد / به زلف یار نتوان جای دل از شانه پرسیدن

3

چارهٔ سودای من بیدل ز چشم یار پرس / عشق در مغز جنون پرورده بادام مرا

4

صید مجنون‌طینتان بی‌دام الفت مشکل است / هرکه بیمار محبت گشت سرتا پا دل است

5

خامکار الفت داغ محبت نیستم / همچوآتش سوختن از پیکر من روشنست

6

چشم‌بندی‌ست بهار گل بیرنگی عشق / دیدن یار مبادا که شنیدن باشد

7

از ما به خاک وادی الفت سواد عشق / هرجا شکست آبله دل یادگار ماند

8

نو نیاز الفت داغ محبت نیستم / طفل اشکم ‌چون شرر در سنگ آتشباز بود

9

حسن و عشق آنجا که ‌با هم‌ جوش الفت می‌زند / نور شمع آیینه و پروانه جوهر می‌شود

10

جایی‌که عشق ممتحن درد الفت است / آه از ستمکشی‌که دلش خون نمی‌شود

11

در محیط عشق‌کافسون شهادت موج اوست / چون حباب از الفت تن بایدت بیزار سر

12

عشق در انجام الفت حسن پیدا می‌کند / شمع می‌آید برون از سوختن پروانه‌ام

13

اگر به لهو و لعب بردن است گوی محبت / ز دوستی به پل بستن جناغ ‌گذشتم

14

محبت تا کجا سازد دچار الفت خویشم / به رنگ رشتهٔ تسبیح ‌چندین رهگذر دارم

15

محبت تاکجا سازد دچار الفت خویشم / به رنگ رشتهٔ تسبیح چندین رهگذر دارم

16

از نمود خاکسار عشق نتوان داد عرض / رنگ تمثالی مگر آیینه‌گردد توتیا

17

عشق ز اول عَلَم لغزش پا داشت بلند / عذر مستان به لب موج شراب است اینجا

18

عشق می‌داند و بس قدرگرانجانی من / سنگ شیرازهٔ اجزای شرار است اینجا

19

در ره عشق ز دل فکر سلامت غلط است / گر همه سنگ بوَد شیشه به چنگ است اینجا

20

از راه هوس چند دهی عرض محبت‌؟ / مکتوب نبندند به بال مگس اینجا

21

تفاوت می‌فروشد امتیازت ورنه در معنی / کمال عشق افزون نیست از نقص هوس اینجا

22

ز محو عشق غیر از عشق نتوان یافت آثاری / به‌ دریا قطره چون ‌گردید گم، مشکل شود پیدا

23

مقصد عشق بلند است، ز افلاک مپرس / نشئه، مشکل که شود از خط ساغر پیدا

24

دل از داغ محبت‌ گر به این دیوانگی بالد / همان‌ یک‌ لاله‌ خواهد تشت‌ پرخون‌ کرد‌ صحرا را

25

محبت بس‌که بود از جلوه‌مشتاقان این محفل / به‌ تعمیر نگه چون شمع برد آب و گل ما را

26

محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را / کند یوسف صدا گر بو کنی پیراهن ما را

27

عشق از مزاج ما به هوس گشت متهم / در شک گرفت نقطهٔ وهم انتخاب را

28

کرده فسون نفست‌، غرهٔ عشق وهوست / دود چراغی‌که نه‌ای از دل پروانه برآ

29

بیدل چو سحر دم مزن از درد محبت / تا آنکه نبندی به نفس چاک جگررا

30

اعتبار درد عشق از وصل برهم می‌خورد / زنگ باشد التیامْ آیینهٔ ناسور را