زمین

1

ندانم ازکجا دل بستهٔ این خاکدان‌گشتی / دنائت ریشه‌ای داری‌که نتوان از زمین‌کندت

2

بی‌خمیدن از زمین نتوان گهر برداشتن / آنچه بردارد دلت زین خاکدان قد دوتاست

3

بنای نقش پایم در زمین خاکساریها / که از افتادگی با سایه همدوش است دیوارم

4

ای به اوج قدس فرش آستان انداخته / سجده در بارت زمین بر آسمان انداخته

5

دوستان این خاکدان چون من ندارد دیگری / خانه در زیر زمین بنیاد و نقش پا دری

6

نیست راحت جز به وضع خاکساری ساختن / با زمین سرکن چو نقش بوریا افتادگی

7

راحت روی زمین زیر نگین ناز توست / گر چو نقش پا توانی ساخت با افتادگی

8

چون نقش قدم قافلهٔ ماست زمین‌گیر / باشد ره خوابیده صدای جرس اینجا

9

خاک زمین آداب گر پی سپر توان کرد / ای تخم آدمیت، بر سر گذار پا را

10

سبکروان به هوایت چنان ز خود رفتند / که چون نفس نرساندند بر زمین پا را

11

سبک‌تاز است شوق اما من آن سنگ زمین‌گیرم / که‌ در رنگ شرر از خویش خالی می‌کنم جا را

12

زمین تا آسمان ایثار عام‌، آنگاه نومیدی / بروبیم از در بازکرم این‌گرد تهمت را

13

ز سواد مکتب خیر و شر، نشد امتیاز تو صرفه‌بر / اگرت خطی نبود دگر به زمین قلم نزدی چرا

14

در مزاج دانه آماده‌ست تأثیر زمین / حیزکم پیدا شودگر زن نزاید مرد را

15

به افسون دنائت غافلی از ننگ پامالی / به پستی متهم هرگز نمی‌داند زمین خود را

16

زمین تا فلک نغمهٔ بیدل ست / خمیدن‌کجا می‌برد پیر را

17

عاقبت از ضعف پیری نالهٔ ما اشک شد / سرنگونی بر زمین زد نغمهٔ این چنگ را

18

مخواه ای مفلسی ذلت‌کش تسلیم دونانم / زمین تا چند زیر پا نشاند آسمانم را

19

گردون همه پرواز و زمین جمله غبار است / منزل بنمایید اقامت‌طلبان را

20

توان زد بی‌تأمل صد زمین و آسمان برهم / کف افسوس اگر باشد ندامت دستگاهان را

21

نه تنها اغنیا را چرخ برمی‌دارد از پستی / زمین هم‌ لقمه‌های چرب داند گنج قارون را

22

بسکه تنگ است فضای چمن از نالهٔ من / بر زمین برگ‌ِ گل از سایه نهد پهلو را

23

وحشت‌ما چه خیال ست به‌راحت سازد / ناله آن نیست‌که ساید به زمین پهلورا

24

جوهر وارستگان مشکل اگر ماند نهان / راه در چشم‌است‌گرد بر زمین ننشسته را

25

به وادیی که تعلق دلیل کوشش‌هاست / ز بار دل به زمین خفته‌گیر قافله را

26

غرور و فتنه‌ها در سر سجود و عافیت در بر / زمین تا می‌توانی بود مپسند آسمانی را

27

از نقب سنگ‌، نقش نگین فتح باب یافت / ای نامجو! تو هم ره زیرِ زمین گشا

28

صید افکن از غرور نگاهی نکرد حیف / شد خاک بر زمین سر دور از رکاب ما

29

صف رنگ لاله به هم‌ شکن‌، می جام‌ گل به‌ زمین فکن / به بهار دامن ناز زن ز حنای دست نگار ما

30

ای دانه چند نالی از آسیای‌گردون / ما را ته زمین هم ساییده‌اند بر ما