آشیان / مأوا

1

بیدل از درد وطن خون ‌گشت ذوق عبرتم / بس که یاد آشیان کردم قفس هم تنگ شد

2

آشیان دل پناه هرزه‌گردیهای ماست / خانهٔ آیینه دارد جای آرام نفس

3

به‌ گرد عالم کم‌فرصتی وطن داریم / شرر خوش است به ‌پرواز آشیان سازش

4

زین مشت پر که رهزن آرام کس مباد / بر آشیان الفت عنقا زدیم پا

5

شبستان جهان و سایهٔ دولت‌، چه‌فخراست این / مگردرچشم خفاش آشیان بندد هما اینجا

6

بلندست آنقدرها آشیان عجز ما بیدل / که بی‌سعی شکست بال و پر نتوان رسید اینجا

7

درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا / همه پیدا شد اما آن‌که شد پیدا نشد پیدا

8

نیست بی‌بال اسم پروازش / کس ندید آشیان عنقا را

9

به یک پرواز خاکستر شدیم از شعلهٔ غیرت / سلام توتیای ماست چشم آشیان‌ها را

10

ندانم جوش توفان خیال کیست این گلشن / که اشک چشم مرغان کرد گرداب‌آشیان‌ها را

11

صبح امیدیم بیدل آفتاب عشق‌کو / ناله خوش‌کرده‌ست امشب آشیان زخم را

12

عمرها شد در فضای بی‌نشان پر می‌زنم / آشیان در عالم عنقاست اوهام مرا

13

مدّ عمرم‌ یک‌ قلم‌ چون شمع‌ در وحشت‌ گذشت / آشیان هم برنیاورد از پرافشانی مرا

14

به وهم تعین رمید ازتو راحت / ز پرواز پر داده‌ای آشیان را

15

بیدل ارباب تأمل با عروجت چون‌کنند / آشیان برتر بود از رنگ پرواز تو را

16

درگرفتاری بود آسایش عشاق و بس / آشیان از حلقهٔ دام است مرغان تو را

17

به طبع‌کارگه عشق آتش افتاده است / کسی چه آب زند آشیان فاخته را

18

چشم تری به گوشهٔ دل واخزیده‌ایم / شبنم صفت زغنچه بس است آشیان ما

19

در پرده‌های عجز سری واکشیده‌ایم / چون درد در شکستِ دل است آشیان ما

20

پرواز ناله نیز به جایی نمی‌رسد / از بس بلند ساخته‌اند آشیان ما

21

از طبعِ شوخ این همه در بندِ کُلفَتیم / بستند چون شرار به سنگ آشیانِ ما

22

چون شمع پیش ازآن‌که‌شویم آشیان داغ / آتش فتاده بود پسی انگبین ما

23

پرواز تا جنون کرد گم شد سراغ راحت / بردیم با پر و بال خاشاک آشیان‌ها

24

مرا از ضعف پرواز است قید آشیان ورنه / نفس‌گیرم چو بوی غنچه از خلوت‌گزینی‌ها

25

در هوای دود سودا هوشم از سر رفته است / آشیان از دست داد این مرغ در طیران شب

26

چوگل از طبیعت بی‌نشان به خیال دشتی آشیان / به برهنگی زدی این زمان‌که دمید پیرهن از برت

27

عمریست در طلسم کدورت نشسته‌ایم / بیدل غبار خاطر ما آشیان ماست

28

بیشتر در طبع‌پیران آشیان دارد امل / حرص سوداپیشه را قد ‌دوتا زنجیر پاست

29

آشیان ساز تماشاخانهٔ بیرنگی‌ام / شبنم ما را همان طبع هوا زنجیرپاست

30

از تپیدن‌های دل عمری‌ست می آید به ‌گوش / کای حریفان! آشیانِ راحتِ بسمل‌ کجاست