بیا که جام مروت دهیم حوصله را
بیا که جام مروت دهیم حوصله را
به سایهٔ کف پا پروریم آبله را
биока ҷом марут даҳим ҳусала ро
ба сойа каф по парурим обала ро
به وادیی که تعلق دلیل کوششهاست
ز بار دل به زمین خفتهگیر قافله را
ба водий ки таъалқ далил кушаш-ҳост
з бор дил ба замин хафта-гир қофала ро
ز صاحب امل آزادگی چه مکان است
درین بساطگرانخیزی است حامله را
з соҳаб амал озодаги ча макон аст
дарин басот-гаронхизи аст ҳомала ро
ز انقلاب حوادث بزرگی ایمن نیست
به طبعکوه اثر افزونتر است زلزله را
з анақалоб ҳаводас базараги айаман нест
ба табаъ-куа асар афазунатар аст залазала ро
محبت از من و تو رنگ امیتازگداخت
تری و آب سزاوار نیست فاصله را
муҳаббат аз ман ва ту ранг амитозагадохт
тари ва об сазовор нест фосала ро
به کج ادایی حسن تغافلت نازم
که یاد اوگلهٔ ناز میکندگله را
ба-каҷ адойай ҳасан тағофалат нозм
ки йод авагала ноз мӣ-кандагала ро
چوصبح یک دونفس مغتنم شمربیدل
مکن دلیل اقامت چو زاهدان چله را
чусабҳ як дунафас мағатанам шамарабидал
макан далил ақомат чу зоҳадон чала ро
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- یاد
- بهخاطرآوردن؛ حضورِ معشوق در دل و ذکرِ پیوسته.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- حسن
- زیبایی؛ جلوهٔ جمالِ معشوق و تجلیِ حُسنِ ازلی.
- طبع
- سرشت و خوی؛ مزاجِ درون و قریحهٔ شاعرانهٔ جان.
- کف
- کفِ دست یا کفِ آب؛ نمادِ ناپایداری و تهیدستی.
- اثر
- نشان و تأثیر؛ ردِّ برجامانده، که گاه نایاب و بیاثر است.
- جام
- ظرفِ باده؛ نمادِ دلِ پذیرای فیض و معرفت.
- زمین
- خاک و گستره عالمِ خاکی؛ نمادِ فروتنی و جهانِ مادی.
- بساط
- گستردنی و فرش؛ کنایه از بزم، اسبابِ عیش و سامانِ دنیا.
- محبت
- دوستی و مهر؛ بنیادِ عشق و کششِ جان به سویِ معشوق.
- تعلق
- وابستگی و پیوند؛ نمادِ بندِ دنیوی و حجابِ سلوک.