سخت جانی از من محزون که باور داشتهست
سخت جانی از من محزون که باور داشتهست
زندگانی بی تو این مقدار لنگر داشتهست
сахт-ҷони аз ман маҳазун-ки бовар дошта-ст
зандагони бе-ту ин мақадор лангар дошта-ст
خار خار موج در خونم قیامت میکند
خنجر نازت نمیدانم چهجوهر داشتهست
хор хор мавҷ дар хонам қиёмат мекунад
ханҷар нозат нами-донам ча-ҷуҳар дошта-ст
بر رهت چون نقش پا از من صدایی برنخاست
پهلوی بیمار الفت طرفه بستر داشتهست
бар раҳат чун нақш по аз ман садойай барнахост
паҳалавай бимор алафт тарфа бастар дошта-ст
حسرت مستان این بزم از فضولی میکشم
شرماگر باشد عرقهم می به ساغر داشتهست
ҳасарт мастон ин базм аз фазули мӣ-кашм
шарм-агар бошад ъарақ ҳам-мӣ ба соғар дошта-ст
بزمها از رشتهٔ شمعیست لبریز فروغ
اینقدر بالیدنم پهلوی لاغر داشتهست
базмаҳо аз рашта шамаъи-ст лабариз фаруғ
айанқадар болиданам паҳалавай лоғар дошта-ст
پروازها جمع است در مژگان من
گر همه خوابیده باشم بالشم پر داشتهست
паравозаҳо ҷамаъ аст дар мажагон ман
гар ҳама хобида бошм болашм пур дошта-ст
؟؟؟ پروازها جمع است در مژگان من
پنجهٔ بیکار هم خاریدن سر داشتهست
??? паравозаҳо ҷамаъ аст дар мажагон ман
панҷа бикор ҳам хоридан сар дошта-ст
نیست جز نامحرمی آثار این زندانسرا
خانهٔ زنجیر یکسر حلقهٔ در داشتهست
нест ҷуз номаҳарми осор ин зандонасаро
хона занҷири йакасар ҳалқа дар дошта-ст
دست بر هم سودن ما آبله آورد بار
چون صدف بیحاصلیها نیز گوهر داشتهست
даст бар ҳам судан мо обала овард бор
чун садаф биҳосали-ҳо низ гуҳар дошта-ст
چون تریا پا به گردون سودهایم از عاجزی
آبله ز خاک ما را تاکجا برداشتهست
чун тарио по ба-гардун суда-айам аз ъоҷази
обала з хок мо ро токаҷо бардошта-ст
دل مصفاکن جهان تسخیری آن مقدار نیست
آینه صیقل زدن ملک سکندر داشتهست
дил масафокан ҷаҳон тасахири он мақадор нест
оина сиқал задан малак сакандар дошта-ст
بیدل از خورشید عالمتاب باید وارسید
یک دل روشن چراغ هفتکشور داشتهست
бидел аз хурашид ъоламатоб бойд ворсид
як дил рушан чароғ ҳафт-кашур дошта-ст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- جوهر
- ذات و بنیاد شیء؛ چیزی که قائم به خود دانسته میشود.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.