چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما
چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما
در سجده خاک شد سر تسلیم خوی ما
чун нақш по з ъаҷаз нгардид равай мо
дар саҷада хок шуд сар тасалим хой мо
بیهوده همچو موج زبان برنمیکشیم
لبریز خامشیست چوگوهر سبوی ما
биҳуда ҳамачу мавҷ забон барнами-кашим
лабариз хомаши-ст чугуҳар сабавай мо
ای وهم عقده بر دل آزاد ما مبند
بیتخم رسته است چو میناکدوی ما
эй ваҳм ъақада бар дил озод мо мабанд
бе-тахам раста аст чу минокадавай мо
حیرت سجود معبد راز محبتیم
غیر ازگداز نیست چو شبنم وضوی ما
ҳайрат саҷуд маъабд роз маҳабатим
ғир азагадоз нест чу шабанам вазавай мо
حرفی که دارد آینه مرهون حیرت است
سیلیخور زبان نشودگفتگوی ما
ҳарфи-ки дорад оина мараҳун ҳайрат аст
сили-хур забон нашудагафтагавай мо
چون شمع سربلندی عشاق مفت نیست
یعنی به قدر سوختن است آبروی ما
чун шамъ сарабаланди ъашоқ мафт нест
йаъани ба қадар сухатан аст обаравай мо
مشهور عالمیم به نقصان اعتبار
اظهار عیب چونگل چشم است بوی ما
машаҳур ъолмим ба нақасон аъатабор
азаҳор ъиб чун-гул чашм аст бавай мо
گمگشتگان وادی حیرت نگاهیایم
درگرد رنگباخته کن جستجوی ما
гамагаштагон води ҳайрат нгоҳи-айам
дарагард ранг-бохта кан ҷастаҷавай мо
از بس که خوگرفتهٔ وضع ملامتیم
جزرنگ نیستگرشکندکس به روی ما
аз басака хогарфата вазаъ маломатим
ҷазаранг нест-гарашакандакас ба равай мо
نتوان کشید هرزهتریهای عاریت
بیدل زبحرنظم بس است آب جوی ما
натавон кашид ҳарза-тариҳой ъорит
бидел забҳарназм бас аст об ҷавай мо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- زبان
- عضوِ گفتار؛ ابزارِ بیان و گاه حجابِ معنای نهفته.