به ذوق داغ کسی در کنار سوختگیها
به ذوق داغ کسی در کنار سوختگیها
چو شمع سوختم از انتظار سوختگیها
ба зуқ доғ каси дар канор сухатаги-ҳо
чу шамъ сухатам аз анатазор сухатаги-ҳо
ز خود رمیده شرار دلیست در نظر من
بس است اینقدرم یادگار سوختگیها
з худ рмида шарор дали-ст дар назар ман
бас аст айанқадарм йодагор сухатаги-ҳо
به هر قدم جگری زیر پا فشردهام امشب
چو آه میرسم از لالهزار سوختگیها
ба ҳар қадам ҷагари зир по фашарда-ам амашаб
чу о мӣ-расам аз лола-зор сухатаги-ҳо
شرار محمل شوقم گداز منزل ذوقم
هزار قافله دارم به بار سوختگیها
шарор маҳамал шуқам гадоз маназал зуқам
ҳазор қофала дорм ба бор сухатаги-ҳо
هنوز از کف خاکسترم بهار فروش است
شکوفهٔ چمن انتظار سوختگیها
ҳануз аз каф хокастарм бҳор фаруш аст
шакуфа чаман анатазор сухатаги-ҳо
ز داغ صورت خمیازه بست شمع خموشم
فنا نبرد ز خاکم خمار سوختگیها
з доғ сурт хамиоза баст шамъ хамушм
фано набард з хокам хамор сухатаги-ҳо
بیا که هست هنوز از شرار شعلهٔ عمرم
نفس شماری صبح بهار سوختگیها
био ки ҳаст ҳануз аз шарор шаъала ъамарм
нафас шмори субҳ бҳор сухатаги-ҳо
به سینه داغ و به دل ناله و به دیده سرشکم
محبتم همه جا شعله کار سوختگیها
ба сина доғ ва ба дил нола ва ба дида сарашакам
маҳабатам ҳама ҷо шаъала кор сухатаги-ҳо
رمید فرصت و ننواخت عشقم از گل داغی
گذشت برق و نگشتم دچار سوختگیها
рмид фарсат ва нанавохт ъашақам аз гул доғи
газашт барақ ва нагаштам дачор сухатаги-ҳо
بضاعتی نشد آیینهٔ قبول محبت
مگر دلی برد از ما به کار سوختگیها
базоъати нашад оина қабул муҳаббат
магар дали бард аз мо ба кор сухатаги-ҳо
مقیم عالم نومیدیم ز عجز رسایی
نشستهام چو نفس بر مزار سوختگیها
мақим олам нумидим з ъаҷаз рсойай
нашаста-ам чу нафас бар мазор сухатаги-ҳо
به محفلی که ادبپرور است نالهٔ بیدل
خجسته دود سپند از غبار سوختگیها
ба маҳафали ки адаб-парур аст нола бидел
хаҷаста дуд сапанд аз ғубор сухатаги-ҳо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.