غم

1

بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده / کار امروزکن امروز، ز فردا، فردا

2

غم مستقبل و ماضی‌ست‌ کان را حال می‌نامی / نقابی در میان است از غبار پیش و پس اینجا

3

رنج غم و شادی مبر،‌ کو مطرب و کو نوحه‌گر؟ / مشت سپند بی‌خبر دارد درین مجمر صدا

4

غم این تنگنایم برنیاورد از پریشانی / نفس آسودگی می‌خواست اما جا نشد پیدا

5

غبارم را ندانم در چه عالم افکند یا رب / غم آزادی‌ای کز شهر بیرون‌ کرد صحرا را

6

به تدبیر از غم کونین ممکن نیست وارستن / مگر سوزد فراموشی متاع این دکان‌ها را

7

ناصافی دلت غم اسباب می‌کشد / آیینه صندلی کن و از دردسر برآ

8

اگر آرزو همه‌رس نشد، ز امید مانع‌ کس نشد / طربت شکار هوس نشد، به‌ کمین غم نزدی چرا

9

آزادی‌ات ساز نفس آنگه غم دام و قفس / با این غبار پرفشان گم کرده پروازی چرا

10

غم انتظار تو برده‌ام به ره خیال تو مرده‌ام / قدمی به پرسش من‌ گشا نفسی چو جان به بدن درآ

11

تا چند زنی بالِ هوس در طلبِ عیش / هشدار که از کف ندهی دامن غم را

12

ازکشاکشهای موج بحر، ماهی ایمن‌است / ز انقلاب غم چه پروا مردم ناکام را

13

غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مرا / داغ‌، گل‌پوش کرده است مرا

14

انتظار وعدة دیدار آخر واخرید / از غم ماضی شدن مستقبل حال مرا

15

قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع / جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

16

در غم‌آباد فلک چون خانهٔ وهم حباب / نیست جزیک عقدهٔ تار نفس‌، سامان مرا

17

بی‌تاب جنون در غم اسباب نباشد / چون نی به خمیدن نکشد ناله‌کشان را

18

غم شکنجهٔ اوهام تا به‌کی خوردن / به رنگ آن همه نشکسته‌اند بوی تورا

19

چه‌غم دارم اگر زد برزمین چون سایه‌ام‌گردون / کز افتادن شکستی نیست رنگ ناتوانی را

20

سجودی‌می‌برم‌چون‌سایه‌درهر‌دشت‌ودربیدل / جبین برداشت ازدوشم غم بی‌دست وپایی را

21

دل و دستی نبسته‌ای به چه غم درشکسته‌ای؟ / تو به راهت نشسته‌ای، گره این است برگشا

22

بحر می‌پیچد به موج، از اشک غم‌پرورد ما / چرخ می‌گردد دوتا، در فکر بار درد ما

23

از آن چشمِ عتاب‌آلود ذوقِ زندگانی ‌کو؟ / غمِ بادامم‌ِ تلخی برد شیرینی ز قند ما

24

نام خود را تا به رسوایی علم داریم ما / از ملامت‌کی به دل یک ذره غم داریم ما

25

کی بود یارب‌که‌خوبان یاد این بیدل‌کنند / کزخیال خوشدلان چون غم‌فراموشیم ما

26

می‌خورد خون نفس اندر دل غم پیشهٔ ما / جوهر تیغ بود خار و خس بیشهٔ ما

27

بس که چون شمع به غم نشو و نما یافته‌ایم / شعله را موج طراوت شمرد ریشهٔ ما

28

قد خم‌گشته همان ناخن فرهاد غم است / سعی بیجاست به جز جان‌کنی ازتیشهٔ ما

29

در غم جتسجوی رزق سودن دست داشتیم / آبلهرینخت دانه‌ای چند در آسیای ما

30

امید و یاس وجود و عدم غبار خیال است / از آنچه‌ نیست مخور غم از آنچه هست‌ برون آ