گردن

1

دمی ز عبرت اگر خم‌ کند حیا گردن / سر غرور نبندد به دوش ما گردن

2

گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن / تا قیامت از سرها جای مو دمد گردن

3

از خود سری مچینید ادبار تا به‌گردن / خلقی‌ست زین چنین سر بیزار تا به‌گردن

4

ما و رُعونت‌، افسانهٔ کیست / نازِ پری بست گردن به مینا

5

غبارم آب می‌گردد ز شرم گردن‌افرازی / ز شبنم برنیایم‌گر همه‌گردم هوا اینجا

6

رسیده‌ گیر به معراج امتیاز چو شمع / همان سری که ز گردن فکنده‌اند اینجا

7

مآل شعله هم داغ است، اگز آسودگی خواهی / به صد گردن مده از کف جبین سجده‌فرسا را

8

به خاک تیره آخر خودسری‌ها می‌برد ما را / چو آتش‌، گردن‌افرازی ته پا می‌برد ما را

9

ندارد گردن تسلیم بیش از سایهٔ مویی / عبث بر ما تنک‌ کردند تیغ قاتل ما را

10

ز آب زندگی تا بگذرد تشویش رعنایی / خم وضع ادب پل کرد دوش و گردن ما را

11

محکوم فرمان قضا مشکل‌کشد سر بر هوا / از تیغ گر غافل نه‌ای گردن برافرازی چرا

12

چو ماه نو مکن‌گردن‌کشی‌گر نیستی ن / که اینجا جپ سعرداری‌کمالی نیست‌کاملرا

13

به‌گردن دل فرصث‌شمار باید بست / ستم ترانهٔ گریال نانواخته را

14

نیست سرو از بی‌بری ممنون احسان بهار / بارِ منّت خم نسازد گردن آزاده را

15

شوخی چشمت هم‌از مژگان توان دیدآشکار / گردن مینا بود رگهای تاک این باده را

16

چو رنگ عهدهٔ ناموس وحشتیم به گردن / ز خویش هرکه برآید پری برآورد از ما

17

هر سری را کز رعونت‌ گردن افرازد به چرخ / مو‌کشان آرد قضا در راه جولان شما

18

به طوق فاخته نازد محبت از فن ما / که زخم تیغ تو دارد طواف‌گردن ما

19

آخر انجام رعونت چون شمع / می‌کشد تار رگ‌ گردن ما

20

مدد از هیچ‌کس در موسم پیری نمی‌خواهم / که بس باشد مرا برکف عصای‌گردن مینا

21

اگر بیدل ز اهل مشربی تسلیم سامان‌کن / رگ‌گردن ندارد نسبتی باگردن مینا

22

ز بخت نارسا نگرفت دستم‌گردن مینا / مگر مژگان دماند اشک وگیرد دامن مینا

23

اگرسنگ رهت هوش است فال می پرستی زن / که از خود برنخیزی بی‌عصای‌گردن مینا

24

شهید انتظار جلوهٔ تیغ که‌ام یارب / که چون شمعم زیک‌گردن بلندی می‌کندسرها

25

فریاد که بستند بر این هستی باطل / یک گردن و صد رنگ ادا کردن حق‌ها

26

فکر خود بی‌دماغی هوس است / سرگران شد خمید گردن‌ها

27

مخور ای شمع از هستی فریب مجلس‌آرایی / که یک گردن نمی‌ارزد به چندین سر بریدن‌ها

28

به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیا کن / گریبانی که از سر نگذرد گردن‌فرازی‌ها

29

کسی ز دام تعلق چسان برون تازد / شکسته‌گردن هر موج طوقی ازگرداب

30

صد تپش دربار دارد خجلت وضع غرور / موج نبض بیقرار است از رگ گردن در آب