گره

1

به رشته‌ات اثر وهم مدعاست گره / تو گر زبند هوس واشوی کجاست گره

2

هزار نغمه به‌ساز شکست ماست‌گره / به موی‌ کاسهٔ چینی ‌دل صداست گره

3

زین چمن درکف ندارد غنچهٔ دل جز گره / دانهٔ ما را چو گوهر نیست حاصل جز گره

4

گو‌هر گره بست از بی‌نیازی / دستی که شستیم از آبِ دریا

5

درین دریا دل هر قطره گوهر در گره دارد / اگر بر روی آب آید همان بیدل شود پیدا

6

گذشت چندین قیامت اما در این نیستان بی‌تمیزی / ز پنبهٔ گوش‌های غافل چو نی گره کرد صور پیدا

7

شکست آرزو زین بیش نتوان در گره بستن / گران‌جانی ز هر سو بر دل ما زد دل ما را

8

جذب حسنت‌گره از بیضهٔ فولادگشود / دیدهٔ ما به جمال تو نشد باز چرا

9

چون سلیمان هم‌گره بر باد نتوانست زد / ای حباب این سرکشی بر عمر مستعجل چرا

10

چو هوا ز هستی مبهمی به تأملی زده‌ام خمی / گره حقیقت شبنمی بشکاف و در دل من درآ

11

به‌ خویش اگر چشم‌می‌گشودی‌، چو موج دریا گره نبودی / چه سحرکرد آرزوی‌ گوهر که غنچه‌ کردی بهار خود را

12

ازکیسه بریهای مکافات بیندیش / ای غنچه‌گره چندکنی خردة زر را

13

غفلت ز سرم باز نگردید چوگوهر / با دیده گره ساخته‌ام خواب گران را

14

چون شرارم امتحان مدّ فرصت داغ‌کرد / یک‌گره میدان نبود این رشتهٔ کوتاه را

15

دل و دستی نبسته‌ای به چه غم درشکسته‌ای؟ / تو به راهت نشسته‌ای، گره این است برگشا

16

حضور نورت از دقت نگاهی ننگ می‌دارد / به رنگ چشم خفاش این گره جز پیش شب مگشا

17

در بی‌زری ز جبههٔ اخلاق چین گشا / هرچند آستین گره آرد، جبین گشا

18

شرم هستی عالمی را در عرق خوابانده است / یک‌گره دارد چو شبنم رشتهٔ تسخیر ما

19

گوهر ز قناعت‌گره طبع محیط است / ازکس دل پر نیست فلک را مگر از ما

20

ز فسانهٔ لب خامش‌ که رسید مژده به‌گوش ما / که‌ سخن‌ گهر شد و زد گره به‌ زبان سکته‌خروش ما

21

نقد جهان فسوس سهل نباید شمرد / دل به‌گره بسته است آبله در چنگ ما

22

رشتهٔ چندین امل یک‌گره آمد به‌عرض / بر دو جهان مهر زد یأس دل تنگ ما

23

زندگی طعمهٔ کلفت‌ گردید / رشته‌ها خورده‌گره خوردن ما

24

از درد نارسایی پرواز ما مپرس / چون نی‌گره شده‌ست به صد جا فغان ما

25

گرد صحرای ضعیفی‌گره دام وفاست / ناله دامن نفشاند ز نی بیشهٔ ما

26

آب باید شدن از خجلت اظهار آخر / عرقی هست‌گره در نظر ژالهٔ ما

27

وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما / گردد چوگوهر آب‌گره درگلوی ما

28

حدیث سرکشی از قامت بلندکه داشت / که لب‌گزیده‌گره‌بند نیشکر به هوا

29

زلف او را اختیاری نیست در تسخیر دل / خودبه‌خود این رشته می‌گیرد گره از تاب‌ها

30

آنقدر بر یأس پیچیدم که امیدی نماند / پای تا سر یک گره شد رشته‌ام از تاب‌ها