شکست

1

شب‌گریه‌ام به‌ آن همه سامان ‌شکست ‌و ریخت / کز هر سرشک شیشه‌‌ی‌ توفان شکست و ریخت

2

زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت / تا شیشه بشکند دل مستان شکست و ریخت

3

در تماشایی‌که باید صد مژه بالا شکست / خواب غفلت چون نگه مارا به چشم‌ما شکست

4

بی‌تو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست / شیشهٔ‌کهسار درگرد صدا خواهد شکست

5

چون حبابم، شیشهٔ دل هر کجا خواهد شکست / آن سوی نُه محفل امکان صدا خواهد شکست

6

در چمن‌گر طرف دامانت صبا خواهد شکست / بررخ هربرگ‌گل رنگ حیا خواهد شکست

7

ناتوانی ‌گر چنین اعضای ما خواهد شکست / استخوان‌دریکدگرچون‌بوریاخواهد شکست

8

شیخ تا عزم بر نماز شکست / صد وضو تازه‌ کرد و باز شکست

9

هوس ‌به فتنهٔ صد انجمن نگاه شکست / ز عافیت قدحی داشتیم آه شکست

10

ندانم در شکست طرهٔ مشکین چه پردازد / که گر دامن شکست آیینه‌دار کج کلاهان شد

11

گرم نوید کیست سروش شکست رنگ / کز خویش می‌روم به خروش شکست رنگ

12

به هر طرف‌ که هوای سفر شکست‌ کلاهم / همان شکست شد آخر چو موج توشهٔ راهم

13

از صفای عارضت جان‌می‌چکد  گاهِ عرق / وز شکستِ ‌طُرِّه‌ات، دل‌می‌دمد جای‌ صدا

14

بیدل دلت اگرهوس آهنگ منزل است / ما و شکست‌کوشش وتدبیر خواب پا

15

قدر شکست دل نشناسی ستمکشی‌ست / ما بی‌خبر به ریزهٔ مینا زدیم پا

16

ز طرز مشرب عشاق، سیر بینوایی کن / شکست رنگ کس‌ آبی ندارد زیر کاه آنجا

17

محیط از جنبش هر قطره‌ صد توفان جنون دارد / شکست رنگ امکان بود اگر یکدل تپید اینجا

18

عالم همه میناگر بیداد شکست است / این طرفه که سنگ ستمی نیست در اینجا

19

نه از عیش است اگر چون شیشهٔ می قلقل آ‌هنگم / شکست دل صلایی می‌زند رنگ تماشا را

20

غبار رنگ ما از عاجزی بالی نزد ورنه / شکست طره‌ات عمری‌ست پیدا می‌کند ما را

21

خزان چهره بس باشد بهار آبروی من / گواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را

22

تأمل تا چه در گوش افکنَد پیمانهٔ ما را / نوایی هست درخاطر شکست رنگ مینا را

23

در این دریا ز بس فرش است اجزای شکست من / به هر سو می‌روم، چون موج بر خود می‌نهم پا را

24

ندارد انجمن یأس ما شراب دگر / هم از شکست مگر پُر کنیم مینا را

25

به‌ عرض بیخودی‌ها گرم کن هنگامهٔ مشرب / که می‌نامیده‌اند اینجا شکست رنگ مینا را

26

به‌ داغ بی‌نگاهی رفت ‌ازین محفل چراغِ من / شکست آیینهٔ رنگی ‌که‌ گم کردم تماشا را

27

به کشتی از دل مأیوس باید بگذرم بیدل / شکست‌ این‌ آبله‌ چندان‌ که‌ جیحون‌ کرد صحرا را

28

مدارایی به یاران می‌کند تمکین ما ورنه / شکست‌ رنگ از این محفل چو مینا می‌برد ما را

29

شکست آرزو زین بیش نتوان در گره بستن / گران‌جانی ز هر سو بر دل ما زد دل ما را

30

سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را / فشار تنگی دل‌ها شکست دامن ما را