خودسر هوازده را شرم رهنمون نشود
خودسر هوازده را شرم رهنمون نشود
تا به داغ پا ننهد شعلهسرنگون نشود
ходасар ҳавозда ро шарм раҳанамун нашуд
то ба доғ по нанаҳад шаъала-сарнагун нашуд
از عدم نجسته برون هرزه میتپیم به خون
مغز هوش در سر کس، مایهٔ جنون نشود
аз ъадам нҷаста барун ҳарза мӣ-тапим ба хон
мағаз ҳуш дар сар кас, мойа ҷанун нашуд
در مزاج اهل جهان صد تناسخ است نهان
طفل شیر اگر نخورد خون دوباره خون نشود
дар мазоҷ аҳал ҷаҳон сад таносах аст наҳон
тафал шир агар нхорд хон дубора хон нашуд
موج از شکست سری یافت اعتبار گهر
تا غرور کم نکنیآبروفزون نشود
мавҷ аз шакаст сари йофт аъатабор гаҳар
то ғарур кам накани-обаруфазун нашуд
صرفهٔ بقا نبردکس به دستگاه هوس
خانههای سوخته را خار و خس ستون نشود
сарфа бақо набардакас ба дастаго ҳус
хона-ҳой сухта ро хор ва хас стун нашуд
عشق بینیاز ز نومیدی کسیش چه غم
یک دوتیشه جانکنیت درد بستون نشود
ишқ бе-ниоз з нумиди-касиш ча ғам
як дутиша ҷон-канит дард бастун нашуд
فرصتگذشته چسان تاختن دهد به عنان
اینقدر بفهم و بدان آن زمان کنون نشود
фарсат-газашта часон тохатан даҳад ба ъанон
айанқадар бафаҳам ва бдон он замон канун нашуд
قدردانی همهکس تنن اداگواه تو بس
کز لب تو نام حیا بیعرق برون نشود
қадардони ҳама-кас танан адогаво ту бас
каз лаб ту ном ҳио бе-ъарақ барун нашуд
نفس خیره سر به خطا مایل است در همه جا
ایمنی ز لغزش اگر مرکبت حرون نشود
нафас хира сар ба-хто мойал-аст дар ҳама ҷо
айамани з лағазаш агар маракабат ҳарун нашуд
بیدل از درشتی خو مشکل است رستن تو
تا به آتشش نبری سنگ آبگون نشود
бидел аз дарашти хо машакал аст растан ту
тоба-оташаш-набари санг-обагун-нашуд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.