سرو / قامت

1

بس رشک قامت او سوخت سر تا پای سرو / موج قمری ریخت از خاکستر اجزای سرو

2

بس که یادِ قامتت بر باد داد اجزای سرو / نالهٔ قمری شد آخر قدکشیدن‌های سرو

3

قامت او هرکجا سرکوب رعنایان شود / سرو راخجلت مگر درسایه‌اش داردبه پا

4

تا عرقناک از چمن آن شوخ بی‌پروا گذشت / موج خجلت سرو را چون قمری از بالا گذشت

5

کسی را دعوی آزادگی چون سرو می‌زیبد / که با هر چار فصل از بی‌نیازی یک زبان دارد

6

خوشم‌که ناله‌ام امروز خصم خودداری‌ست / چو سرو تا به کی آزادگی به گل گیرد

7

خودسری بیدل چه مقدار آبیار وهمهاست / سرو زین اندام می‌خواهد به آن بالا رسد

8

مرا معاینه شد ز اختلاط قمری و سرو / که خاکساری و آزادگی هم‌آغوشند

9

در گلستانی که رنگ جلوه ریزد قامتت / تا قیامت سرو ممکن نیست سر بالا کند

10

می‌نشاند بال قمری سرو را در زیر تیغ / گر کند با قامت او دعوی رفتار سر

11

ریشهٔ آزادگی در خاک این‌ گلشن‌ کجاست / سرو هم چون ‌گردن قمری است اینجا غل به‌ کف

12

چقدر بهار دارد سوی دل نگاه کردن / به خیال قامت یار دو سه سرو آه ‌کردن

13

ز قمری سرو این‌گلشن به منظر می‌کشد قامت / به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

14

آزادگی آن نیست ‌که از مرگ هراسد / بر سرو نبسته‌ست خمیدن غم پیری

15

موج خجالت سرو پیداست از لب جو / کز شرم قامت او گردیده آب نیمی

16

خرامت بال شوقم داد در پرواز حیرانی / که چون قُمری قدح در چشم دارم سرو مینا را

17

ز ساز سرو و بید این چمن آواز می‌آید / که آه از بی‌بری نبود که موزون می‌کند ما را

18

ستم‌ است اگر هوست‌ کشد که به‌سیر سرو و سمن درآ / تو ز غنچه‌ کم ندمیده‌ای‌، در دل‌ گشا به چمن درآ

19

با این قد و عارض به چمن‌ گر بخرامی / گُل‌ تاج به خاک افکنَد و سرو عَلم را

20

داغ یأسم ناله را درحلقهٔ حیرت نشاند / طوق قمری دام ره شد سرو موزون مرا

21

ز سرو و قمریان پیداست بیدل کاندرین گلشن / به سر خاکستر است از دور گردون طبع موزون را

22

در این گلشن تسلی داد وضع سرو و شمشادم / که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را

23

خم شد از بارتعلق قامتت زیبنده نیست / دعوی وارستگی چون سرو انداز تو را

24

کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون تورا / ناله می‌خوانم بلندیهای مضمون تو را

25

نیست سرو از بی‌بری ممنون احسان بهار / بارِ منّت خم نسازد گردن آزاده را

26

می‌کشد انفعال آزادی / سرو از آه عاشقانهٔ ما

27

به پیش سرو قدی خاک راه شد بیدل / بلند همتی ما ببین و پستی ما

28

ثمر کجاست در این باغ‌ گو چو سرو و چنارت / ز آستین طلب صدهزار دست برون آ

29

برون آمدن نیست زین آب وگل / بنالید ای سرو و شمشادها

30

در آن‌گلشن‌که نخل او علم‌گردد به رعنایی / رسایی ری‌-‌پزد بر سر سرو و صنوبرها