وضع

1

آرزو خون‌گشتهٔ نیرنگ وضع نازکیست / غمزه درد دور باش و جلوه می‌گوید بیا

2

اگربااین نگونی هاست خوان جود سرپوشش / ز وضع تاج برکشکول می‌گریدگدا اینجا

3

درین صحرا، به وضع خضر، باید زندگی‌ کردن / نگردد گم، کسی کز مردمان پنهان شود پیدا

4

شاهد وضع برودتکدهٔ هستی بود / پوستینی که شد از پیکر اخگر پیدا

5

دل از سعی امل بر وضع آرامیده می‌لرزد / مبادا دوربینی جاده سازد منزل ما را

6

ز آب زندگی تا بگذرد تشویش رعنایی / خم وضع ادب پل کرد دوش و گردن ما را

7

ماه نو منفعل وضع غرور است اینجا / گر به افلاک برآیی که نگونسار برآ

8

زینت هرکس به قدر اقتضای وضع اوست / قبضه داند بر سر خود به ز افسر تیغ را

9

مه شد هزار بار هلال و هلال بدر / دیدیم وضع عالم نقص وکمال را

10

حوادث‌کج سرشتان را نبخشد وضع همواری / بود مشکل‌کشاکش ازکمان بیرون برد خم را

11

عرض معنی دیگر و اظهار صورت ‌دیگر است / بیدل از آیینه نتوان ساخت وضع جام را

12

در این گلشن تسلی داد وضع سرو و شمشادم / که یک مصرع بلند آوازه دارد طبع موزون را

13

ناقص نبرد صرفه ز تقلیدکاملان / وضع‌گوهر طلسم‌گداز است ژاله را

14

عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت / ناخن سرخاری دل‌ها مگردان شانه را

15

قناعت پیشه‌ای هشدارکاین حرص غنادشمن / کمینگاه هوسها کرده وضع بی‌سؤالی را

16

عیان است ازشکست رنگ ما وضع پریشانی / چه لازم شانه‌کردن طرهٔ آشفته حالی را

17

خلق بر وضع‌ جنون محو نظردوختن است / آنقدر چاک مزن جامهٔ عریانی را

18

به جای استخوان از پیکر اینجا تیر می‌‌روید / سراغ عافیت‌ِ کو وضعِ جوشن‌پوشِ ماهی را

19

طریق امن سرکن وضع بیکاری غنیمت‌دان / که خار از دور می‌بوسدکف پاک حنایی را

20

ایجاد ظرف‌کم چقدر ننگ فطرت است / تر شد جبین بحر ز وضع حباب ما

21

عالمی در حسرت وضع عبارت مرده است / معنی ما کیست تا فهمد ز دیوان شما

22

عمری‌ست درادبکدهٔ وضع خامشی / از ناله انتقام اثر می‌کشیم ما

23

حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است / دهرتاکهسار شد آیینه می‌جوشیم ما

24

وضع خموش ما ز سخن دلنشین‌تر است / با تیر احتیاج ندارد گمان ما

25

کو خامشی‌ که شانه‌کش مدعا شود / آشفته است‌ طرهٔ وضع بیان ما

26

بیدل به وضع خلق محال است زیستن / بیگانگی اگر نشود آشنای ما

27

از بس‌که خوگرفتهٔ وضع ملامتیم / جزرنگ نیست‌گرشکندکس به روی ما

28

باهمه وضع پیش و پس نیست‌کسی خلاف‌کس / زشتی ما نمود وبس آینه را عدوی ما

29

نازکدلان این بزم آمادهٔ شکستند / از وضع پنبه زنهار مشکن‌کلاه مینا

30

تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن / آدمیت پیش نتوان برد با نسناس‌ها