حضورکلبهٔ فقر از تکلفات بریست
حضورکلبهٔ فقر از تکلفات بریست
چراغ ما زسر شام تا سحرسحریست
ҳазуракалаба фақар аз такалафот бари-ст
чароғ мо засар шом то саҳарсаҳари-ст
سر امید اقامت در این بساط کراست
چوشمع مرکزرنگیم ورنگها سفریست
сар амид ақомат дар ин басот карост
чушамаъ мараказарангим варнагаҳо сафари-ст
صدای تست کزینکوه باز میگردد
به ناله رنج مکش در مزاج سنگ کریست
садой таст казин-куа боз мӣ-гардад
ба нола ранҷ макаш дар мазоҷ санг кари-ст
زمان فتنهٔ آفاق انتظاری نیست
بهوش باش که هر ماه دورها قمریست
замон фитна офоқ анатазори нест
бҳуш бош-ки ҳар мо дураҳо қамари-ст
به عجزخلق مشو غافل ازشکوه ظهور
شکست شیشهٔ امکانکلاه نازپریست
ба ъаҷазахалқ машу ғофал азашакуа заҳур
шакаст шиша амакон-кало нозапари-ст
تبسم که در این باغ بینقابی کرد
که رنگ صبحی اگرگرد میکند شکریست
табасам-ки дар ин боғ бе-нқоби кард
ки ранг сабҳи агарагард мекунад шакари-ст
گرفتم آینهات نیست محرم اشیا
به خوابش نیز نکردی نظر چه بیبصریست
гарфатам оина-ат нест маҳарм ашио
ба хобаш низ накарди назар ча бе-басари-ст
به هر نفس دلی ایجاد میکنی نگهی
که زندگی چقدر کارگاه شیشهگریست
ба ҳар нафас дали айаҷод мӣ-кани нагаҳи
ки зандаги чақадар кораго шиша-гари-ст
به لنگی نفست اعتماد جهد خطاست
بجا نشین و قدم زن که مرکبت کمریست
ба ланги нафаст аъатамод ҷаҳад хтост
баҷо нашин ва қадам зн ки маракабат-камари-ст
درین بساط که نرد خیال میبازیم
به مرگ دادن جان هم دلیل مفت بریست
дарин басот ки нард хаёл мӣ-бозим
ба мараг додан ҷон ҳам далил мафт бари-ст
ز ننگ دعویگردنکشی حذر بیدل
که داغ شمع ته پاگل دماغ سریست
з нанг даъавай-гарданакаши ҳазар бидел
ки доғ шамъ та погал дамоғ сари-ст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.
- شیشه
- ظرفِ بلورین؛ نمادِ شکنندگیِ دل و صفای جان.
- امید
- چشمداشتِ خیر؛ نورِ دل در برابرِ نومیدی و رجای وصل.
- امکان
- جهان ممکنات؛ هرچه وجودش وابسته و نه ضروری است.