شیشه

1

وَهْم تا کی شمرد سال و مه فرصت‌ِ کار / شیشهٔ ساعت‌ موهوم حباب‌ است اینجا

2

جوش اشکیم وشکست آیینه‌دار است اینجا / رقص هستی همه‌دم شیشه سوار است اینجا

3

در ره عشق ز دل فکر سلامت غلط است / گر همه سنگ بوَد شیشه به چنگ است اینجا

4

فلک ز صفری که می‌گشاید بر اعتبارات می‌فزاید / خلای یک شیشه می‌نماید پری ز چندین پیاله پیدا

5

زبان درد دل آسان نمی‌توان فهمید / شکسته‌اند به صد رنگ، شیشهٔ ما را

6

نه از عیش است اگر چون شیشهٔ می قلقل آ‌هنگم / شکست دل صلایی می‌زند رنگ تماشا را

7

همیشه تشنه‌لب خون ما بوَد بیدل‌ / چو شیشه هر که به دست آورد دل ما را

8

همیشه تشنه‌لبِ خونِ ما بوَد بیدل / چو شیشه هرکه به دست آورَد دلِ ما را

9

کو شور مستی‌ای که درین عبرت‌انجمن / گرد شکست شیشه‌ کنم ماهتاب را

10

فیض بهار لغزش مستانه بردنی‌ست / در شیشه‌های آبله میکن گلاب را

11

قلقلِ ما و مَنَت پُر به‌گلو افتاده‌ست / بِشِکن شیشه و چون باده به یکبار برآ

12

اشک‌ کشد تا به‌ کجا ساغر ناموس حیا / شیشه به بازار شکن‌، اندکی از خانه برآ

13

با نسیم خندهٔ گل غنچه از خود می‌رود / دل صدا باشد شکست‌ شیشه‌های رنگ‌ را

14

از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن / شیشه اینجا می‌گشاید لب به تحسین سنگ را

15

به تردستی بزن ساقی غنیمت‌دار قلقل را / مبادا خشکی افشاردگلوی شیشهٔ مل را

16

نفس دزدیدنم توفان خون در آستین دارد / گلوی شیشه‌ام بامی فروبرده‌ست قلقل را

17

زتأثیر شکستن غنچه آغوش چمن دارد / تو هم مگذار دامان شکست شیشهٔ دل را

18

بر شیشه‌های ساعت اگر وارسیده‌ای / دریاب‌گرد قافلهٔ ماه و سال را

19

چون غبار شیشهٔ ساعت تسلی دشمنیم / از مزاج خاک ما هم برده‌اند آرام را

20

خمار شیشهٔ چرخ از نگونی‌اش پداست / چسان علا‌ج‌کندکلفت دماغ مرا

21

دارم ز سامان الست اول‌گداز آخر شکست / یک شیشه باید نقش بست آغاز وانجام مرا

22

ما صافدلان سرشکن طبع درشتیم / بر سنگ ترحم نبود شیشه‌گران را

23

تا نگردد فاش سرّ مستی‌ات مگشای چشم / چون پری‌کاین شیشه ظاهرمی‌کند رازتورا

24

از شکستن دل نمی‌افتد ز چشم اعتبار / کس نمی‌خواهد ته پا شیشه بشکسته را

25

عیشِ ترکِ خانمان از مردم آزاد پرس / کس نداند جز صدا قدرِ شکستِ شیشه را

26

گر شود دشمن ملایم، چشمِ لطف از وی مدار / مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را

27

مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره‌ نیست / تنگ‌دستی باز می‌دارد ز قُلقُل شیشه را

28

نوایی نیست غیراز قلقل مینا درین محفل / نفس یک سر رهین شیشه‌سازان‌گشت نایی را

29

ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی‌ملت / که به انداز قلقلت پریی هست پرگشا

30

آب رخ کس نرود، جز به تقاضای هوس / شیشه تهی گیر ز می، یا لب ساغر مگشا