با کف خاکستری سودای اخگر کردهایم
با کف خاکستری سودای اخگر کردهایم
سر به تسلیم ادب گم در ته پر کردهایم
бо каф хокастари судой ахагар карда-айам
сар ба тасалим адаб гам дар та пур карда-айам
آرزوها در مزاج ما نفس دزدید و سوخت
خویش را چون قطرهٔ بیموج گوهر کردهایم
орзуҳо дар мазоҷ мо нафас даздид ва сухт
хеш ро чун қатара бе-мавҷ гуҳар карда-айам
اشک غلتانیم کز دیوانگیهای طلب
لغزش پا را خیال گردش سر کردهایم
ашак ғалатоним каз дивонгиҳой талаб
лағазаш по ро хаёл гардаш сар карда-айам
بیزبانی دارد ابرامی که در صد کوس نیست
هر کجا گوش است ما از خامشی کر کردهایم
бе-забони дорад абароми-ки дар сад кус нест
ҳар каҷо гуш аст мо аз хомаши кар карда-айам
از شکوه اقتدار هیچ بودنها مپرس
ذرهایم اقلیم معدومی مسخر کردهایم
аз шакуа ақатадор ҳич буданаҳо мапарс
зара-айам ақалим маъадуми масахар карда-айам
آنقدر وسعت ندارد ملک هستی تا عدم
چون نفس پر آمد و رفت مکرر کردهایم
онақадар васаъат надорад малак ҳастӣ то ъадам
чун нафас пур омад ва рафт макарар карда-айам
عاقبت خط غبار از نسخهٔ ما خواندنی است
باد میگرداند آوازی که دفتر کردهایم
ъоқабат хт ғубор аз насаха мо хонадани аст
бод мӣ-гардонд овози ки дафтар карда-айам
خامشی در علم جمعیت رباضتخانه است
فربهیهای زمان لاف لاغر کردهایم
хомаши дар ъалм ҷамаъит рабозатахона аст
фарабҳи-ҳой замон лоф лоғар карда-айам
آستان خلوت کنج عدم کمفرصتی است
شعلهٔ جوالهای را حلقهٔ در کردهایم
остон халут-канҷ ъадам-камафарасти аст
шаъала ҷавола-эй ро ҳалқа дар карда-айам
مقصد ما زین چمن بر هیچکس روشن نشد
رنگ گل بودهست پروازی که بیپر کردهایم
мақасад мо зин чаман-бар ҳичакас рушан нашад
ранг гул буда-ст паравози ки бе-пур карда-айам
زحمت فهم از سواد سرنوشت ما مخواه
خط موهومی عیان بود از عرق ترکردهایم
заҳамат фаҳам аз савод сарнушт мо махо
хт муҳуми ъион буд аз ъарақ таракарда-айам
یک دو دم بیدل به ذوق دل درین وحشتسرا
چون نفس در خانهٔ آیینه لنگر کردهایم
як ду дам бидел ба зуқ дил дарин вҳашт-саро
чун нафас дар хона оина лангар карда-айам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.