زبر گردون آنچه ازکشت تو و من میرسد
زبر گردون آنچه ازکشت تو و من میرسد
دانه تا آید به پیش چشم خرمن میرسد
забар гардун онача азакашт ту ва ман мӣ-расад
дона то ойд ба пиш чашм харман мӣ-расад
زبن نفسهایی که از غیبت مدارا می کنند
غره ی فرصت مشو سامان رفتن میرسد
забан нафасаҳойай-ки аз ғибат мадоро мӣ кананд
ғара й фарсат машу сомон рафтан мӣ-расад
انتظار حاصل این باغ پر بیدانشیست
ما ثمر فهمیدهایم و بار بستن میرسد
анатазор ҳосал ин боғ пур бе-донаши-ст
мо самар фаҳамида-айам ва бор бастан мӣ-расад
این من و ما شوخی ساز ندامتهای ماست
خامشی بر پرده چون گردد به شیون میرسد
ин ман ва мо шухи соз ндоматаҳой мост
хомаши бар парда чун-гардад ба шиван мӣ-расад
نور خورشید ازل در عالم موهوم ما
ذره میگردد نمایان تا به روزن میرسد
нур хурашид азал дар олам муҳум мо
зара мӣ-гардад намойон то ба рузн мӣ-расад
رفته رفته بدر میگردد هلال ناتوان
سعی چاک جیب ما آخر به دامن میرسد
рафта рафта бадар мӣ-гардад ҳалол нотавон
саъи чок ҷиб мо охар ба доман мӣ-расад
با فقیران ناز خشکی ننگ تحصیل غناست
چرب و نرمی کن اگر نانت به روغن میرسد
бо фақирон ноз хашаки нанг таҳасил ғаност
чараб ва нарми-кан агар нонат ба руған мӣ-расад
درکمین خلق غافلگر همین صوت و صداست
آخر اینکهسار سنگش بر فلاخن میرسد
даракамин халқ ғофал-гар ҳамин сут ва садост
охар ин-каҳасор сангаш бар фалохан мӣ-расад
دعوی دانش بهل از ختم کار آگاه باش
معرفت اینجا به خود هم بعد مردن میرسد
даъавай донаш баҳал аз хатам кор ого бош
маъарафт инҷо ба худ ҳам баъад мардан мӣ-расад
مقصد سعی ترددها همین واماندگیست
هرکه هرجا می رسد تا نارسیدن میرسد
мақасад саъи тардадаҳо ҳамин вомонадагист
ҳарака ҳараҷо мӣ расад то норсидан мӣ-расад
زندگی دارد چه مقدار انتظار تیغ مرگ
اندکی تا سرگران شد خم به گردن میرسد
зандаги дорад ча мақадор анатазор тиғ мараг
анадаки то сарагарон шуд хам ба-гардан мӣ-расад
مشت خاکی بیدل ازتقلید گردون شرم دار
دست قدرت کی به این برج مثمن میرسد
машт хоки бидел азатақалид гардун шарм дор
даст қадарт-ки ба ин бараҷ масаман мӣ-расад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- فرصت
- مجال کوتاه انجام کار؛ در شعر غالبا لحظه گذرای عمر.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- خم
- خمیدگی یا خمِ شراب؛ منبعِ مستی و فیضِ معنوی.
- پرده
- حجاب و پوشش؛ مانع آشکارشدن یا نشانه پنهانی راز.
- خلق
- مردمان یا خوی و سرشت؛ جهانِ کثرت در برابرِ تنهایی.
- شوخی
- چالاکی و دلربایی؛ طنّازی و جلوهگریِ پرشورِ معشوق.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.