دانه / ریشه / برگ

1

برگ خودداری مجویید از دل دیوانه‌ام / ریشه‌ها دارد چو اشک از بیقراری دانه‌ام

2

به نومیدی ز امید ثمر برگ قناعت ‌کن / که نخل باغ فرصت ریشه درطبع شرر دارد

3

چکیدن اشک ناله‌زا شد ز سجدهٔ دانه ریشه واشد / فتادگی همت‌آزما شد که عجز گم شد غرور پیدا

4

ریشهٔ الفت ندرد دانهٔ آزادی‌ات / ای شرر نشو و نما زین‌کشت بیحاصل‌برآ

5

چون نفس از الفت دل پای تو فرسود به گل / ریشهٔ وحشت ثمری از قفس دانه برآ

6

از ثبات من چه می‌پرسی بنای حیرتم / ریشه در دل می‌دواند دانهٔ پیکان مرا

7

نیست با مژگانْ تعلق اشکِ وحشت‌پیشه را / دانهٔ ما دامِ راه خویش داند ریشه را

8

آگهی گر ریشه‌پرداز جهانی می‌شود / سیر این مزرع یکی صد می‌نماید دانه را

9

سراپایم تحیر در هجوم ریشه می‌گیرد / برآرم‌گر ز دل چون دانه اسرار نهانی را

10

درخور رزق مقدر زنده‌ایم / ریشهٔ این دانه دارد دام ما

11

چشم امید نداریم ز کشت دگران / دل ما دانهٔ ما، نالهٔ ما، ریشهٔ ما

12

دل جمع‌این زمان چه‌امکان است / ریشه‌گل‌کرد و رفت دانهٔ ما

13

ریشهٔ نشو و نما از دانهٔ ما گل نکرد / ماند چون حرف خموشی در طلسم کام‌ها

14

نشو نمای‌کشت تعلق ندامت است / جز ناله نیست ریشهٔ زنجیر دانه‌ها

15

می‌باید از دست نفس جمعیت دل باختن / تا ریشه باشد می‌تند آوارگی بر دانه‌ات

16

از دلم برداشت بیدل ناله مهر خامشی / اضطراب ریشه آب خلوت این دانه ریخت

17

ما و من شور گرفتاری هاست / ریشهٔ دانهٔ زنجیر صداست

18

دانهٔ مجنون سرشت مزرع رسواییم / ریشه‌ام گل کردن چاک گریبان دل است

19

الفت تن باعث فکر پریشان دل است / دانه صاحب ریشه از آمیزش آب وگل است

20

اشکی ز الفت مژه دل برگرفته‌ایم / هر دانه‌ای‌که ریشه ندارد زکشت ماست

21

از امل جمعیت دل وقف غارت ‌کرده‌ایم / ریشه ‌گر افسون نخواند دانهٔ ما خرمن است

22

دل را ز نگه دام هوس بر سر راه است / در مزرع غم ریشهٔ این دانه نگاه است

23

دانه را نشو و نمای ریشه رسوا می‌کند / گر زبان درکام باشد راز دل پوشیده است

24

ناله‌ها در دل گره دارم به ناموس وفا / ریشه‌ام‌چون موج‌گوهر در طلسم‌دانه است

25

ضبطِ نفس، نویدِ دلِ جمع می‌دهد / گر فال‌ کوتهی زند این ریشه دانه‌ای‌ست

26

امل در مزرع ما ره ندارد / فسون ریشه‌، دام و دانهٔ ‌کیست

27

شرارم ناز خواهد کرد خرمن / برون از ریشه جستن دانهٔ ‌کیست

28

وهم‌است‌که در ششجهتش ریشه دویده‌ست / سرسبزی این مزرعه بی‌برگ‌کنب نیست

29

تسلیم‌وسر وبرگ فضولی چه جنون است / گر ریشه‌کند دانه‌ات ازکشت ادب نیست

30

به پرگشایی عنقا نفس چه رشته‌تند / چه شدکه دانهٔ دل ریشه‌گرد دام تو نیست