بوی

1

به بویِ ریحانِ مُشک‌بارت به خویش پیچیده‌ام چو سنبل / ز هر رگِ برگِ گل ندارم چو طایرِ رنگ، رشته بر پا

2

بوی یأس از چمن جلوهٔ امکان پیداست / دگر ای بیدل غافل چه امید است اینجا

3

چو بوی‌ گل‌ گرفتارم به رنگِ الفتی، ورنه / گشادِ بال پرواز است هر چاک قفس اینجا

4

بوی بهار شوق تو را رنگ معجزی‌ست / کآرد به رقص و زمزمه مرغ‌ِ کباب را

5

نقش‌کارآسمان عاری‌ست ز رنگ ثبات / گررگ سنگت‌کند چون بوی‌گل‌زایل برآ

6

زندگی وحشی‌ست از ضبط نفَس غافل مباش / بویْ آرامیده دارد در قفس‌ کافور را

7

طلسمِ جسم ‌گردد مانعِ پروازِ روحانی / چو بویِ ‌گل که دیوارِ چمن ‌گیرد عنانش را

8

درین‌گلشن اگر از ساز یکرنگی خبر داری / ز بوی‌گل توانی درکشید آوز بلبل را

9

بوی وصلت‌گر ببالاند دل ناکام را / صحن این‌کاشانه زیر سایه‌گیرد بام را

10

من هلاک طرزاخلاقم چه‌خشم وکوعتاب / بوی‌گل آیینه‌دار است از لبت دشنام را

11

می‌رسد ناز غبارم بر دماغ بوی‌گل / گر همه عشقت به باد ارزنده می‌گیرد مرا

12

تبسم ریز لعلش‌گر نشان پرسد غبارم را / ببوسد تا قیامت بوی‌گل خاک مزارم را

13

بر بوی صید رحمتی دارم سجود خجلتی / یک دانه نتوان یافتن غیر ز عرق دام مرا

14

سرخوش این باغم و اندیشهٔ بیحاصلی / همچو بوی‌گل نگردد پیرهن عریان مرا

15

محو شوقم بوی صبح انتظاری برده‌ام / سرده‌ای حیرت همان در چشم قربانی مرا

16

چو بوی‌گل لباس راحت ما نیست عریانی / مگر درخواب بیندپای مجنون وصل‌دامان را

17

مجو از هرزه ‌طبعان جوهر پاس نفس بیدل / که حفظ بوی خود مشکل بودگلهای خندان را

18

عروج جاه، منع سفله‌طبعی‌ها نمی‌گردد / به این سامان عزت، بوی تمکین نیست گردون را

19

ندانم از دل تنگ‌ که جسته است امشب / که غنچه‌ها به قفس‌ کرده‌اند بوی تو را

20

غم شکنجهٔ اوهام تا به‌کی خوردن / به رنگ آن همه نشکسته‌اند بوی تورا

21

نیست ممکن رنگ را با بوی‌گل آمیختن / کم رسد گردکدورت دامن آزاده را

22

می‌شود اسرار دل روشن ز تحریک زبان / می‌دهد این برگ‌، بوی غنچهٔ اندیشه را

23

ز فیض صدق اگر دارد کلامت بوی آگاهی / به باد یک نفس چشم جهانی چون سحر بگشا

24

می‌دهد بوی گریبان سحر، موج نسیم / می‌توان دانست حال دل ز آه سرد ما

25

بوی‌گل مفت تأمل‌هاست‌گر وامی‌رسی / نبض‌واری در نفس پر می‌زند بیمار ما

26

مردیم به ضبط نفس ولب نگشودیم / تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما

27

تا بوی‌گل به رنگ ندوزد لباس ما / عریان‌گذشت زین چمن امید ویاس ما

28

بیدلِ آشفتهٔ ما بوی جمعیت نبرد / تا به‌ کی در حلقهٔ زلف پریشان شما

29

خاک گردیدیم و از ما آبرویی گل نکرد / رنگ و بوی سبزه‌های پی سپر داریم ما

30

بوی بهار در قفس غنچه دا‌غ شد / از بس‌که تنگ‌ کرد چمن را فغان ما