خلق

1

امان خواه، از گزند خلق در گرم‌اختلاطی‌‌ها / که عقرب، بیشتر در فصل تابستان شود پیدا

2

به فقر تکیه زدی، بگذر از تملق خلق / به مرگ ریشه دواندی، دراز کن پا را

3

تا نگردی پایمالِ منّتِ امدادِ خلق / بی‌عرق گامی دو پیش از خجلتِ احسان برآ

4

تو فکر حاصل خود کن که خلق سوخته‌خرمن / فتاده است پراکنده چون کلنگ به صحرا

5

تا چاشنی فقر فراموش نگردد / از مایدهٔ خلق گزیدیم قسم را

6

خاتم ملک سلیمانم ولی تمییز خلق / کم بهاتر از نگین‌کنده می‌گیرد مرا

7

جهل باشد طمع خلق زسرکش صفتان / هیچ دانا زگل شمع نخواهد بو را

8

ز خلق‌گوشه‌گرفتن سلامت است اما / خیال اگر بگذارد به خویش ساخته را

9

از زبان چرب و نرم خلق دارم وحشی / کز دهان شیر نشناسم دهان بسته را

10

خلق بر وضع‌ جنون محو نظردوختن است / آنقدر چاک مزن جامهٔ عریانی را

11

تپش خلق پیش و پس، نه ز عشق است نی هوس / شرر کاغذ است و بس، تو هم اندک نظر گشا

12

منعم اگر به تنگی خلق است ناز جاه / چین‌دارتر ز نقش نگین، آستین گشا

13

زیر پرند گردون‌، رسواست خلق مجنون / عریانی‌ِ که پوشد این جامه‌وار عنقا

14

گفتیم از چه دانش سبقت کنیم بر خلق / تعلیم هیچ بودن فرمود موبد ما

15

نرسید فطرت هیچکس به خیال بیدل و معنی‌اش / همه‌راست بیخبری و بس‌ چه‌ شعور خلق و چه‌ هوش ما

16

شد عمرهاکه از نظر اعتبار خلق / غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما

17

از خلق اگرکناره‌گرفتیم مفت ماست / کشتی زچارموج خطرمی‌کشیم ما

18

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق / ازنی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

19

بیدل به وضع خلق محال است زیستن / بیگانگی اگر نشود آشنای ما

20

در چه‌بلافتاده است‌، خلق زکف چه‌داده است / هرکه لبی‌گشاده است آه من است و وای ما

21

غفلت خلق بوده است مخمل‌کارگاه صنع / چشم به‌خواب نازدوخت چون مژه موبه موی ما

22

چنگ قضاست دهر، امان‌گاه خلق نیست / نی ناله داشته‌ست ز دمساز آشنا

23

بیدل به‌حرف وصوت هم‌آواره‌گشت‌خلق / بردیم سر به مهر عدم راز آشنا

24

به صد تب وتاب خلق غافل‌گذشت زین‌تنگنای غربت / چو موج خون ازگلوی بسمل تو نیز باکر و فربرون آ

25

به‌حسن خلق بیدل‌ تا توان‌ در جنت‌آسودن / مشو چون زاهدان توفانی آب طهارتها

26

در طبع خودسر جاه سعی گزند خلق است / دیوانه‌اند سگ‌ها از کندن مرس‌ها

27

تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن / آدمیت پیش نتوان برد با نسناس‌ها

28

خلق را ذوق تعلق توأم طاووس کرد / رنگ هم افتاد پروازش به قید بال‌ها

29

در خلق ادب‌ورزی خاصیت افلاس است / فقر این همه سامان کرد موسایی و قارون‌ها

30

نم مروتی از خلق اگر رسد به خیالت / چکیده گیر به خاک از فشار چین جبین‌ها