افسانه

1

ما و رُعونت‌، افسانهٔ کیست / نازِ پری بست گردن به مینا

2

حیرت‌نوا افسانه‌ام‌، از خویش پر بیگانه‌ام / تا در درون خانه‌ام دارم برون در صدا

3

فسون و افسانهٔ تو و من فشاند بر چشم و گوش دامن / غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طور پیدا

4

جز پیش ما مخوانید افسانهٔ فنا را / هر کس نمی‌شناسد آواز آشنا را

5

ما ومن عالم‌دون جمله‌فریب است وفسون / رو به در خواب زن ازکلفت افسانه برآ

6

وعظ مردم غفلت ما را قوی سرمایه‌کرد / خواب ما افسانه فهمید آن همه تعبیر را

7

حوادث‌ مژدهٔ‌ امن‌ است اگر دل‌ جمع‌ شد بیدل / گهر افسانه‌ داند شورشِ امواج‌ جیحون را

8

تکلف من و مای خیال بسیار است / نیاز خوب کن افسانه‌های ساخته را

9

هر سپندی‌ گوش چندین بزم می‌مالد به‌هم / خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را

10

افسانه‌های بیژن و رستم، به طاق نه / گر مرد قدرتی، دلت از بند کین گشا

11

بر هیچ‌کس افسانهٔ امید نخواندیم / عمری‌ست همان بیکسی ماست‌کس ما

12

تا جنبش تار نفس افسانه طراز است / بیدل به‌کمند رگ خواب است دل ما

13

درین محفل که دارد خامشی افسانهٔ راحت / به هم آوردن مژگان بود بربستن لب‌ها

14

تا رسد خوابی به فریاد دماغ ما چوشمع / تا سحر زین انجمن باید شنید افسانه‌ها

15

چو شمع تا سحر افسانه می‌شود تب وتاب / نگاه برق خرام است جلوه‌ای دریاب

16

افسانه‌سازی شرر و برق تا به‌ کی / گر مرد این رهی تو هم از خود برون شتاب

17

پر طاووس تا کی بالش راحت به‌گل‌ گیرد / خیال افسانهٔ خوابت نمی‌آید به‌کار امشب

18

توأمی دارد حدیث عشق و خواب بیخودی / چشم بگشایم اگر بگذاردم افسانه‌ات

19

ای خلوت‌آرای عدم تاکی به فهم خود ستم / افکند شغل عیش و غم بیرون در افسانه‌ات

20

مژده وصل تو شد غارتگر آسایشم / خواب در چشمم همان شیرینی افسانه سوخت

21

عالمی بیدل به‌ حرف یکدگر آرام باخت / غفلت ما هم دماغ خواب در افسانه سوخت

22

ماتمِ امروز دید و نوحهٔ فردا شنید / اشک‌ِ ما بیدل به‌ هیچ‌ افسانه‌ نشکست‌ و نریخت

23

عالمی را سرگذشت رفتگان از کار برد / رنگ خواب محفل ما پیش‌تر افسانه ریخت

24

زندگانی دستگاه خواب غفلت بود و بس / چشم تا بیدارکردم‌ گوش بر افسانه ریخت

25

سراسر خوب غفلت می‌پرستیم / خیال پوچ سخت افسانه پیراست

26

واداشته افسانه‌ات از فهم حقیقت / این پنبهٔ گوشت اثر آتش طور است

27

به حرف و صوت پلنگی نیاید از روباه / فسون غرشت افسانه‌خوانی هوس است

28

چشم تو نبسته‌ست مگر گفت‌وشنودت / محو خودی ای بی‌خبر، افسانه کدام است؟

29

زندگی تمهید اسباب فناست / ما و من افسانهٔ خواب فناست

30

شور شوقم پردهٔ آهنگ‌ساز بیخودیست / نالهٔ‌من چون سپند افسانهٔ‌خواب‌من است