گوش

1

بیدل ز جوش آبله‌ام در ره طلب / گوهرفروش شد چو صدف‌ گوش نقش پا

2

هجوم درد پیچیده‌ست هستی تا عدم بیدل / تو هم‌ گر گوش داری ناله‌ای خواهی‌ شنید اینجا

3

فسون و افسانهٔ تو و من فشاند بر چشم و گوش دامن / غبار مجنون به دشت روشن چراغ موسی به طور پیدا

4

به هوش آ، تا به این آهنگ، مالم گوش تمییزت / که در چشم غلط‌بینت چه پنهانی‌ست پیدا را

5

تأمل تا چه در گوش افکنَد پیمانهٔ ما را / نوایی هست درخاطر شکست رنگ مینا را

6

نوای پردهٔ خاکیم یک‌قلم بیدل! / کجاست عبرت اگر گوش‌ کرده‌ای ما را؟

7

من و ما، هرچه باشد رغبتی ونفرتی دارد / جهان وعظ است لیکن گوش می‌باید نصیحت را

8

نتوان به وحشت از سر آسودگی‌گذشت / دام ره است‌گوش صدای رمیده را

9

هر سپندی‌ گوش چندین بزم می‌مالد به‌هم / خوابناکان کاش از ما بشنوند افسانه را

10

ربود از بس خیال ساعد او هوش ماهی را / نمی‌باشد خبر از شورِ دریا گوشِ ماهی را

11

از عدم ناجسته‌ کر کرده‌ست‌ گوش عالمی / شور نشنیدن صدای بیضهٔ فولاد ما

12

فلک ز صبح قیامت فکنده شور به عالم / مباد پنبهٔ گوش کری برآورد از ما

13

ز فسانهٔ لب خامش‌ که رسید مژده به‌گوش ما / که‌ سخن‌ گهر شد و زد گره به‌ زبان سکته‌خروش ما

14

گلها تمام پنبهٔ گوش تغافلند / بلبل! به هرز سر نکنی داستان ما

15

وقت‌آن شدکه به دریوزه شود سر خوش ناز / کاسهٔ داغ من ازپنبهٔ گوش مینا

16

گوشه‌گیران غافل از نیرنگ امکان نیستند / می‌خورَد بر گوش یک‌سر معنی اسرارها

17

ما و من اثبات حق در گوش می‌آید / نوای طرفه‌ای دارد شکست رنگ باطل‌ها

18

ای ز چشم میْ‌پرستت مست حیرت جام‌ها / حلقهٔ زلف گره‌گیرت به گوش دام‌ها

19

از نشان هستی ما سکه نامی بیش نیست / صید ما حکم صدا دارد به گوش دام‌ها

20

به‌ فسون حاجت هرزه‌دو، در جرأتی نگشوده‌ام / ز حیا رسیده به‌ گوش من‌ که عرق‌ کن آبله‌پا بیا

21

فریاد اهل شرم به‌گوش‌که می‌رسد / بیش از حباب‌، نیست نفس پرده‌در در آب

22

پنبهٔ شبنم به‌گوش غنچه داغ لاله شد / بیش ز این نتوان شنیدن ماجرای عندلیب

23

زندگانی دستگاه خواب غفلت بود و بس / چشم تا بیدارکردم‌ گوش بر افسانه ریخت

24

کاش از این هستی صدای الرحیلی بشنوی / می‌کشد هر صبح چندین پنبه از گوش کرت

25

به هر طرف که نهی گوش‌، یأس می‌جوشد / جهانِ حادثه، سازِ دلِ ‌شکستهٔ ماست

26

به‌گوش عبرت ازپن پرده می‌رسد آواز / که نقش طاقچهٔ رنگ پر تنک بست است

27

از تپیدن‌های دل عمری‌ست می آید به ‌گوش / کای حریفان! آشیانِ راحتِ بسمل‌ کجاست

28

گوش‌کو تا شود آیینهٔ راز / نالهٔ ما نفس بیمار است

29

ز شور حیرت من گوش‌ عالمی باز است / نگه به پردهٔ چشمم هجوم آواز است

30

شنیدنی‌ست سرانجام کار دیدنها / نگه به گوش بدل کن که عالم آواز است